تورنتو

شهری در استان انتاریو، کانادا

شهر تورنتو

شهر تورنتو

شهر تورنتو، مرکز استان انتاریو در جنوب شرقی کانادا است. این شهر، پرجمعیت‌ترین شهر چند فرهنگی و مرکز مالی و تجاری کشور کانادا محسوب می‌شود. موقعیت مکانی این شهر در شمال غربی دریاچه‌ی انتاریو است که بخش مرزی بین کانادا و ایالات متحده‌ی آمریکا را شکل می‌دهد. دسترسی این شهر به کشتیرانی آتلانتیک از طریق آبراه سنت لارنس و به اکثر مراکز صنعتی آمریکا از طریق دریاچه‌های بزرگ (گریت) صورت می‌گیرد. این دسترسی، تورنتو را به یکی از مهم‌ترین مراکز بین‌المللی تجاری کانادا تبدیل می‌کند.

به علاوه، این شهر در کنار بهترین زمین‌های کشاورزی کانادا قرار دارد و به همین خاطر، آب و هوای آن برای رشد بسیاری از محصولات مناسب و مطلوب است. همین مسائل، تورنتو را به یک مرکز مهم حمل و نقل، توزیع و تولید تبدیل کرده است.

موقعیت مکانی این کشور در کانادا و همچین خط مشی سیاسی این کشور، تمامی امکانات لازم برای تجارت بین‌المللی را فراهم می‌کند و این شهر را با ایالات متحده آمریکا، بزرگ‌ترین اقتصاد جهان، پیوند می‌دهد. در نیمه‌ی دوم قرن 20 بود که این شهر به شکل فوق‌العاده‌ای رشد کرد و به یک ناحیه‌ی متمدن، بین‌المللی و شکوفا تبدیل شد.

وضعیت شهر تورنتو

ذوب شدن یخ‌ها از عصر یخبندان، چشم‌انداز شهر تورنتو را به شکلی فوق‌العاده و عجیب تغییر داد. حدود 11000 سال پیش توده‌ی آبی بسیار بیشتر از دریاچه‌ی انتاریو (حدود 130 فوت یا 40 متر بالاتر) وجود داشت که به آن دریاچه‌ی یخی یا ایروکیز گفته می‌شد. با باز شدن رودخانه‌ی سنت لارنس آب این دریاچه کاهش یافت و به بیش از 300 فوت (90 متر) زیر سطح کنونی افت کرد.

به مرور زمان، سطح آب به چیزی که در حال حاضر می‌بینید رسید و از خود یک خط ساحلی باتلاقی و یک بندر عالی و طبیعی بر جای گذاشت. این شهر تقریباً یکنواخت و مسطح است. ارتفاع خط ساحلی این شهر از سطح دریاچه‌ی یخی سابق، حدود 40 فوت (12 متر) بالاتر است.

منابع موجود در مناطق اطراف شهر هم برای توسعه‌ی تورنتو مهم است. خاک‌های رسوبی غنی موجود در انتاریوی جنوبی، زمین‌های کشاورزی خوبی را ایجاد کرده است. سنگ‌های باستانی موجود در “Canadian Shield” نه‌تنها از نظر معدنی سرشار از مواد مختلف است بلکه جنگل‌های صنوبر و کاج نیز در کنار آن‌ها دیده می‌شود.

یکی دیگر از خصوصیت‌های جذاب فیزیکی تورنتو، دهانه‌ی رودخانه‌ی هامبر است. این رودخانه‌، مسیر تجاری شمالی به سمت دریاچه‌ی سیمکو و میانبری به سمت خلیج جرجیان در دریاچه‌ی هورون به حساب می‌آید.

وضعیت شهر تورنتو

وضعیت شهر تورنتو

آب و هوای تورنتو

تورنتو دارای آب و هوای قاره‌ای است که به خاطر نزدیکی به دریاچه‌های بزرگ تا حدود زیادی تعدیل می‌شود. دمای میانگین این شهر در ماه ژانویه حدود 20- درجه‌ی فارنهایت (حدود 4.2- درجه‌ی سانتی‌گراد) است ولی ضریب چایش باد می‌تواند این دما را تا حد زیادی پایین بیاورد. در تابستان، دمای میانگین ژوئیه 70 درجه‌ی فارنهایت (حدود 22.2 درجه‌ی سانتی گراد) است.

شایان ذکر است، به هیچ عنوان بعید نیست  که دما در روزهای تابستانی از 90 درجه‌ی فارنهایت (32 درجه‌ی سانتی گراد) بالاتر برود و رطوبت 100 درصد شود. بادهای غربی و دریاچه‌های بزرگ هم بر بارش‌هایی که تقریباً به صورت سالیانه هستند، تأثیر می‌گذارد. میزان این بارش‌ها به حدود 33 اینچ (834 میلی‌متر) می‌رسد.

در زمستان، این بارش به شکل برف و در مجموع بیش‌تر از چهار فوت (131 سانتی‌متر) است. عرض جغرافیایی  43°40′ N یکی از مهم‌ترین عوامل در آب و هوای نسبتاً معتدل تورنتو (همچنین آب و هوای منطقه‌ی کشاورزی انتاریوی جنوبی) به حساب می‌آید. تورنتو کمی بالاتر از مرز شمالی کالیفرنیا (42° N) قرار گرفته است.

این موقعیت مکانی می‌تواند این شهر را در معرض طوفان‌های شدیدی ،مانند طوفان هازل در سال 1954، قرار دهد. این طوفان حدود یک میلیارد دلار کانادا (در شرایط امروز) خسارت به بار آورد و جان 81 تن را گرفت.

جانمایه و چیدمان شهر تورنتو

افزایش عجیب و شگفت‌انگیز چهار برابری در جمعیت تورنتو (از 1.3 میلیون نفر در 1951 به بیش از 5 میلیون نفر در سال 2006) و رشد اقتصاد ملی کانادا بر افق این شهر تأثیر گذاشت. در این شهر مراکز دیدنی مختلفی از جمله برج ملی کانادا (برج ارتباطات و دیده‌بانی با ارتفاع 1815 فوت) به همراه بانک مونترال، اسکوشیا پلازا، برج اعتماد کانادا، مرکز منیولایف، دادگاه تجاری، مرکز تورنتو-دومینیون، مرکز خلیج آدلاید وجود دارد که بسیاری از افراد به خاطر این مراکز به تورنتو علاقمند هستند. تالار شهر (1965)، مرکز ایتون (مجموعه‌ی بزرگ مخصوص خرید)، بانک سلطنتی و طلاکاری‌شده‌ی پلازا، کتابخانه‌ی مرجع تورنتو، مرکز علمی انتاریو، موزه‌ی سلطنتی انتاریو با نمای شیشه‌ای مخصوص خود و تالار روی تامسون به خاطر ویژگی صوتی که دارد، بخشی از بناهای برجسته و مهم این شهر به حساب می‌آیند. این شهر دارای سیستم پیچیده و گسترده‌ای از تونل‌های زیرزمینی و سالن‌های اجتماعات است. فروشگاه‌ها، رستوران‌ها و تئاترهای این شهر در تمامی دنیا زبانزد خاص و عام است.

پروژه‌های جدید ساخت مسکن در کنار بازسازی و بهسازی ساختمان‌های قدیمی، جان تازه‌ای به فضای این شهر بخشیده و یک محیط تازه و جذاب را به وجود آورده است. ساحل دریاچه‌ی تورنتو به کمک راه‌آهن و بزرگراه گاردینر از مرکز شهر جدا شده است. البته برای دسترسی به ساحل، نقاط دسترسی زیادی در نظر گرفته شده است که تقریباً همه‌ی آن‌ها عمومی هستند. استخر سانی‌ساید، پارک ساحلی بالمی و مسیر دوچرخه‌سواری ساحلی از جمله‌ی این نقاط دسترسی می‌باشند. در بخش شرقی مرکز شهر، باغ‌های Kew قرار دارد که به آن‌ها ساحل یا “Beach” هم گفته می‌شود.

منطقه‌ی باغ‌های Kew شباهت زیادی به یک شهر توریستی دارد و وقتی وارد آن می‌شوید، اصلاً فکر نمی‌کنید که بخشی از یک شهر بزرگ است. خدمات حمل و نقل و کشتی‌رانی در منطقه‌ی هاربرفرانت، اسکله را به جزایر تورنتو متصل کرده است. فاصله‌ی بین این دو منطقه حدود نیم مایل (چهار پنجم کیلومتر) است. این ناحیه دارای باشگاه‌های یات (قایق یا کشتی تفریحی)، فرودگاه، تسهیلات تفریحی و مسکونی است.

تورنتو، شهری است که محله‌های زیادی را در خود جای داده است. برخی از این محله‌ها به‌خاطر وجود مشاوران املاک، به وجود آمده‌اند ولی برخی دیگر دارای پیشینه‌ای طولانی هستند و شخصیتی خاص و متمایز دارند. در غرب منطقه‌ی مرکزی و بعد از Queen Street W، West Queen West قرار دارد که یک بخش مخصوص بوهمی‌ها است و یکی از مراکز خرید اصلی شهر محسوب می‌شود.

در شمال شرق این منطقه، دو محله‌ی معروف تورنتو به نام‌های چاینا‌تاون و بازار کنزینگتون قرار دارد. در بازار کنزینگتون، آمیزه‌ی منحصربه‌فردی از فروشگاه‌ها و رستوران‌هایی به چشم می‌خورد که به خوبی چهره‌ی چندفرهنگی و متنوع شهر را به تصویر می‌کشند.

جانمایه و چیدمان شهر تورنتو

جانمایه و چیدمان شهر تورنتو

اگر به سمت شمال شهر حرکت کنیم و دانشگاه تورنتو را پشت سر بگذاریم، با یک منطقه‌ی مسکونی زیبا به نام آنکس روبرو می‌شویم. این منطقه، مخصوص اسکان بسیاری از دانشجویان است که خانه‌های جذاب و زیبای قرن نوزده در آن دیده می‌شود. در شمال آنکس و روی تپه‌ای که مشرف به جاده‌ی دیون‌پورت است، کاخ کازا لوما چشم و دل را می‌نوازد. این ساختمان که به شکل قلعه به نظر می‌رسد، در سال‌های 1911 تا 1914 و با هزینه‌ای بالغ بر 3.5 میلیون دلار کانادا توسط آقای هنری پیلات بنا شده است.

در شرق آنکس، یک منطقه‌ی فروشگاهی وجود دارد که مخصوص بوتیک است. این ناحیه، یورک‌ویل-کامبرلند نام دارد که در جنوب آن، پارک کویینز و ساختمان مجلس انتاریو به چشم می‌خورد. منطقه‌ی وسیع پر از چمن و درختان سربه‌فلک‌کشیده، این منطقه را به مکانی مفرح و جذاب تبدیل کرده است. در این منطقه، دره‌ای وجود دارد که در سیستم پارک‌های شهری، نقش مهم و مؤثری را ایفا می‌کند.

وقتی به سمت شمال شرقی پارک کویینز حرکت کنیم، به منطقه‌ی رزدال می‌رسیم. رزدال، یکی از جالب‌ترین مناطق مسکونی در شهر تورنتو می‌باشد. رزدال، یک محله‌ی قدیمی و پر از خانه‌های زیبا و باشکوه است. خیابان‌های این منطقه پر از درختان درهم‌تنیده است که به مرکز شهر منتهی می‌شوند. خانه‌های این منطقه طراحی بسیار نفیس و دل‌پذیری دارند که از دیدن آن‌ها سیر نخواهید شد.

در جنوب منطقه‌ی رزدال، می‌توان قبرستان سنت جیمز را مشاهده کرد و در شرق آن، رودخانه‌ی دان و کابج‌تاون قرار دارد. این منطقه نام خود را از چمن‌ها و گیاهانی که در این منطقه رشد می‌کنند، وام گرفته است. این منطقه در حال حاضر مسکونی و بسیارزیباست.

در جنوب این منطقه و در حوالی بزرگراه گاردینر، منطقه‌ی دیستیلری قرار دارد که پر از پیاده‌روهای آجری است. ساختمان‌های صنعتی دیستیلری، انسان را به یاد دوره‌ی ویکتوریا و آن معماری چشم‌نواز می‌اندازد. خانه‌ها، رستوران‌ها، فروشگاه‌ها و تئاترهای زیادی در این منطقه دیده می‌شود. در غرب این منطقه و در قلب شهر قدیمی تورنتو، ناحیه‌ی مربوط به بازار سنت لارنس قرار دارد. در این منطقه، سازه‌های جورجیان از جنس آجر سرخ و زرد وجود دارد که در مرکز ساختمان تاریخی بازار واقع شده است. این ساختمان تاریخی در سال 1803 بنا شده است.

اهالی تورنتو

رشد تورنتو و آرایش جمعیتی این شهر تحت تأثیر رویدادهای اقتصادی و اجتماعی فراوانی است که  کل استان انتاریو را تحت تأثیر خود قرار داده‌اند. بعد از انقلاب آمریکا، اهالی انتاریو به خاطر هجوم پروتستان‌های انگلیسی‌زبان و اقوام اولیه‌ی کانادا که می‌خواستند در بخش انگلیسی آمریکای شمالی زندگی کنند، به عنوان مردمی وفادار شناخته شدند.

مهاجرت به این شهر پایانی نداشت. کمی بعد با پیشرفت حمل و نقل، سرعت مهاجرت بیشتر شد. پیشرفت‌های تورنتو در زمینه‌ی حمل و نقل، این شهر را به یکی از مراکز صنعتی و نقل و انتقال کانادا تبدیل کرد. بسیاری از مهاجران از اقصی نقاط اروپا و ایالات متحده‌ی آمریکا به این شهر مهاجرت کردند. درصد زیادی از مردم این شهر، انگلیسی ‌زبان و پروتستان هستند.

بعد از جنگ جهانی دوم، تورنتو پذیرای هزاران مهاجر جدید از سرتاسر اروپا بود. در طول دهه‌های 1950 و 1960 میلادی، خیل مهاجران به این شهر سرازیر ‌گردید. در دهه‌ی 1970 میلادی، قوانین مهاجرت در این شهر آسان‌تر شد و به همین خاطر، افراد زیادی از چین و جنوب آسیا وارد این شهر بزرگ شدند. در سرشماری سال 2006 مشخص شد که بیش از نیمی از منطقه‌ی شهری تورنتو را اقلیت‌ها تشکیل می‌دهند. تورنتو به معنای حقیقی کلمه، شهر هفتاد و دو ملت است.

اهالی تورنتو

اقتصاد

تولید

کانادا و بسیاری از کشورهای جهان در طی بیست سال، یعنی از اواسط دهه‌ی 1870 تا اواسط دهه‌ی 1890، یک دوره‌ی افسردگی اقتصادی را پشت سر گذاشتند. کشورهای زیادی، سیاست‌های حمایت از تولید داخلی را در پیش گرفتند تا از مشاغل تولیدی حمایت و حفاظت نمایند. کانادا هم مثل بسیاری از کشورها، همین سیاست را در پیش گرفت.

سیاست ملی کانادا در سال 1879، تعرفه‌های بسیاربالایی را بر محصولات وارادتی اعمال کرد. مزیت این روش برای تورنتو و سایر مراکز تولیدی کانادا این بود که مردم این کشور مجبور شدند کالاهایی خریداری کنند که درون کانادا تولید شده بود. همین سیاست بود که به کالاهای آمریکایی پاسخ منفی داد و امکان ورود محصولات آمریکایی را به این کشور فراهم نکرد.

شرکت‌های آمریکایی برای ورود به کانادا فکر دیگری کردند. آن‌ها شعبه‌ای از شرکت خود را در کانادا تأسیس کردند و مشغول تولید در کانادا شدند. تورنتو، پیوند مستحکم و نزدیکی با بخش تولید ایالات متحده آمریکا دارد. کشورهای آمریکایی تواسنتند کارخانجات خود را در این کشور راه اندازی کنند و تاکنون شرکت‌های آمریکایی و ملت کانادا از این سیاست بهره‌ی زیادی برده‌اند.

این سیاست موجب ساخت راه‌آهن برای اتصال غرب کانادا به تورنتو و مونترال شد. خطوط آهن جدید (راه‌آهن اقیانوس آرام کانادا یا CPR که در سال 1886 و تا ونکوور کشیده شد) موجب گردید تا  مردم این کشور که غالباً کشاورز بودند، به محصولاتی مانند فولاد و تأمین منابع کشاورزی نیاز پیدا کنند.

بخش تولید تورنتو، بسیاری از کالاهای مورد نیاز مردم را تأمین کرد و محصولات کشاورزی زیادی را فرآوری کرد. منابع مالی لازم برای ساخت راه‌آهن شمالی و تمیسکیمینگ (اکنون با نام راه‌آهن انتاریو نورتلند شناخته می‌شود) در اواسط دهه‌ی 1900 توسط کارآفرینان تورنتو و دولت استانی تأمین شد.

همین راه‌آهن بود که با خطوط کبک شمالی، مقدمات ورود تورنتو به بخش منابع و جنگل‌های انتاریوی شمالی را فراهم کرد. با این کار تورنتو در بین جوامع شمالی به عنوان یکی از مراکز مهم در زمینه‌ی عرضه و خدمات تبدیل شد. جنگ جهانی اول منجر به تولید مهمات و سایر تجهیزات جنگی شد. در سایه‌ی این جنگ، افراد زیادی که اغلب کارگران زن بودند، مشغول به کار شدند.

تورنتو به عنوان یک بندر کاملاً طبیعی که با مونترال در ارتباط بود، توانست پیوندهای عمیقی با ایالات متحده‌ی آمریکا برقرار کند و با برخورداری از سرزمینی سرشار از منابع غنی، مزایای بسیاری را کسب کند.

در دهه‌ی 1970 میلادی، صنایع تولیدی گامی رو به سوی جهانی شدن برداشتند و صنایعی مانند لباس، کفش و پارچه به شکلی ویژه و خاص رشد کردند. این صنایع که پیش از این دهه، نیاز به کار زیادی داشتند، تبدیل به صنایعی پرتولید با کار آسان شدند. در سال 1989، نخستین توافق تجارت آزاد بین کانادا و ایالات متحده‌ی آمریکا (FTA) منعقد شد و بعد از آن هم در سال 1993، توافق‌نامه‌ای تحت عنوان «توافق تجارت آزاد آمریکای شمالی (NAFTA)» به تصویب رسید و تحولی بی‌نظیر در تجارت این منطقه ایجاد کرد.

این توافق‌ها، تجارت و سرمایه‌گذاری را تسهیل کرد و دیگر نیازی نبود که شعبه‌های کارخانجات ایالات متحده در کانادا بمانند و هزینه‌های بیشتری را متحمل شوند. بسیاری از کارخانه‌های تورنتو تعطیل شد و سایر مراکز تولیدی تورنتو که از جمله‌ی آن‌ها می‌توان به صنایع الکترونیک اشاره کرد، تخصصی‌تر شدند.

این شهر به عنوان مرکز پرجمعیت‌ترین استان کشور کانادا، اقتصادی بسیارمتنوع و گوناگون دارد. انتاریو بیش از نیمی از محصولات کانادا و همچنین اکثر محصولات صادراتی این کشور را تولید می‌کند. در این شهر منابع بی‌کرانی از مواد خام از جمله مواد معدنی، چوب، آب و محصولات کشاورزی وجود دارد.

منابع مالی و سایر خدمات

تورنتو به عنوان یکی از مراکز مالی و اقتصادی کانادا شناخته می‌شود. دفاتر مرکزی بسیاری از بانک‌ها و همچنین یکی از مهم‌ترین دفاتر بورس اوراق بهادار در این شهر قرار گرفته است. این بورس روی بسیاری از معادن فلزی که در کانادا کشف شده و به بهره‌برداری رسیده است، سرمایه‌گذاری کرده است. این معادk اکثرا در منطقه‌ی Canadian Shield و بخش شمالی آن هستند.

تا دهه‌ی 1980 میلادی، مشاغل تولیدی شهر تورنتو رو به تخصصی‌شدن رفتند. تغییر و تحول اساسی که اتفاق افتاد، این بود که تورنتو به عنوان یکی از مراکز اشتغال در کشور شناخته شد و به یک منبع مالی، اداری، املاک، بیمه، آموزش، عمده‌فروشی، خرده‌فروشی و توریستی در کانادا تبدیل شد.

این شهر بدون شک جایگاه و پایگاه مالی و محل قرارگیری بانک ملی کانادا به حساب می‌آید. بورس اوراق بهادار تورنتو (TSE) بخشی از یک شرکت معامله ‌شده تحت عنوان گروه TSX تورنتو است که در سال 2002 در اختیار دولت قرار گرفت. گروه TSX نیز بورس سرمایه‌گذاری کانادا (شامل بورس اوراق بهاردار آلبرتا و ونکوور) و بورس مونترال را خریداری کرد و تحت اختیار خود درآورد.

TSX  از نظر ارزش معاملاتی که انجام می‌دهد، یکی از بزرگ‌ترین بورس‌های موجود در آمریکای شمالی است.

حمل و نقل

ورود و به عبارتی هجوم مردم به این شهر باعث شد که در تورنتو، حومه‌ی شهر ایجاد شود و توسعه‌ی هسته‌ی شهر با تراکم بالا صورت گیرد. نیاز عمومی به حمل و نقل عمومی بالا رفت. حمل و نقل در این شهر چهره‌ی جدیدی به خود گرفت. اتوبوس‌هایی که توسط اسب کشیده می‌شد در اوایل سال 1849 وارد شهر شد و در سال 1861 جای خود را به خودروهای اسب‌کش داد.

خطوط ریلی گسترش یافت و در دهه‌ی 1890، تراماواهای شهری برقی شدند. هماهنگی سیستم خطوط این تراماواها به خاطر اختلاط خطوط عمومی و خصوصی، در هم ریخت. این مسئله ادامه داشت تا این‌که در سال 1921 نظم در این سیستم برقرار شد. در سال 1938، تراماواهای شهری “Red Rocket” به صورت نمادین معرفی شد و برخی از این تراماواها تا سال 1995 مورد استفاده قرار گرفت. در سال 1979 نسل جدید این تراماواها وارد سرویس شد. در سال 1988 با دستگاه‌هایی تحت عنوان ALRV جایگزین شدند. این وسایل جدید در اوایل قرن 21، 11 مسیر و 50 مایل (85 کیلومتر) را پوشش می‌دادند.

به مرور زمان، اتوبوس‌ها به سیستم حمل و نقل اضافه شدند. همراه با اتوبوس‌ها، واگن‌های برقی هم شروع به خدمت‌رسانی کردند. یکی از تغییر و تحول‌هایی که رخ داد، ساخت و ایجاد سیستم مترو در اوایل دهه‌ی 1950 بود. با این سیستم و سطح مدیریت شهری، در سال 1953 کمیسیون حمل و نقل تورنتو (TTC) تشکیل شد تا خدمات حمل و نقل عمومی را در اختیار تمامی منطقه‌‌ی تورنتو قرار دهد.

خطوط متروی جدید و توسعه‌ی آن‌ها در دستور کار این سیستم قرار گرفت. گفتنی است که منابع مالی و بودجه‌ی کافی برای تکمیل بسیاری از این طرح‌ها وجود نداشت و به همین خاطر با تأخیر به اتمام رسید. یکی از تغییرات دیگر در سیستم حمل و نقل عمومی این شهر، فازبندی واگن‌های برقی بود. در سال 1967، سرویس قطار دولتی انتاریو با هدف تسهیل ترافیک و با استفاده از ریل‌های در حال توسعه در کنار دریاچه‌ی انتاریو شروع به پیشرفت کرد.

بعد از جنگ جهانی دوم، موتورهای احتراق پیشرفت جالب توجهی کرد و استفاده از خودروها و کامیون‌ها بیش‌تر شد و همین مسئله رابطه‌ی بین فضای روستایی و شهری را تغییر داد و تمایز و تفاوت بین آن‌ها را از بین برد. با رشد شهر و گسترش فضای شهری، حومه‌های شهر، مراکز خرید و پارک‌های صنعتی چهره‌ی بهتری به خود گرفت.

بزرگ‌راه‌ها برای سهولت رفت و آمد در مرکز شهر تورنتو ساخته شدند. بزرگ‌راه‌های زیر با این هدف به سیستم شهری تورنتو اضافه شد:

  • بزرگ‌راه گاردینر که در اواسط دهه‌ی 1950 در کنار ساحل این شهر ساخته شد؛
  • بزرگ‌راه دان ولی که در اوایل دهه‌ی 1960 در شرق این شهر احداث شد؛
  • بزرگ‌راه 401 که در اوایل دهه‌ی 1970 در شمال شهر ساخته شد و در کنار جاده‌های دیگر یک جاده‌ی حلقوی را به وجود آورد.

گفتنی است که این موارد، تنها بزرگ‌راه‌های این شهر نبودند. بحث‌برانگیزترین طرح پیشنهادی در زمینه‌ی تسهیل ترافیک، بزرگ‌راه اسپادینا بود که مرکز شهر تورنتو را به حومه‌های شمال غرب این شهر متصل می‌کرد. اجرای این طرح مستلزم خراب کردن منازل، از بین بردن محله‌های مختلف و برداشتن مسیرهای مواصلاتی شرق به غرب بود.

دولت استانی انتاریو در واکنش به اعتراضات گسترده‌ای که در پی اعلام شدن این طرح برگزار شد، اسپادینا را ملغی اعلام کرد و طرح ساخت سایر آزادراه‌هایی که از تورنتو می‌گذشتند را هم متوقف گذاشت. تورنتو برای اجرای جاده‌ها و راه‌های خود با چالش‌های گوناگونی روبرو است که بسیاری از آن‌ها مربوط به مسئله‌ی تراکم است.

این مسئله به سود گزینه‌های حمل و نقل عمومی این شهر تمام شد و این شهر را به فضایی رویایی برای عابران پیاده و پیاده‌روی تبدیل کرد. تورنتو شهری است که می‌توانید زندگی را به شکلی واقعی در آن تجربه کنید و از فضای پاک و خالی از آلودگی خیابان‌های آن لذت ببرید.

تورنتو دو فرودگاه دارد که هر دوی آن‌ها در سال 1938 تأسیس شده و در هر دو تغییراتی در زمینه‌های مختلف از جمله باند فرودگاهی، پایانه‌ها و حتی تغییرات اسمی انجام گرفته است. در حوالی مرکز این شهر، فرودگاه تورنتو آیلندز قرار دارد که در ابتدا “Port George VI” نام داشت. پس از آن در سال 1994 به فرودگاه مرکز شهر تورنتو تغییر نام داد. از سال 2009 تاکنون با نام “Billy Bishop Toronto City Airport” شناخته می‌شود.

فرودگاه بین‌المللی تورنتو هم حدود 20 مایلی (30 کیلومتر) غرب این شهر و در محله‌ی مالتون جای گرفته است و به همین دلیل هم به آن فرودگاه مالتون می‌‌گفتند. از سال 1960 به فرودگاه بین‌المللی تورنتو تغییر نام داد و در نهایت در سال 1984 به افتخار لستر بی. پیرسون، نخست ‌وزیر، فرودگاه بین‌المللی پیرسون تورنتو نام‌گذاری شد.

سیاست و جامعه

دولت

در طول 50 سال، از سال 1834 تا 188 تقریباً، هیچ‌گونه تغییری در مرزهای این شهر اتفاق نیفتاد. نزدیک دریاچه‌ی تورنتو، یک سری اصلاحات در حوالی ساحل انجام گرفت و تسهیلات مربوط به اسکله‌ی این دریاچه به‌روز شد. جمعیت این شهر به شکل فزاینده‌ای رشد کرد و از 86000 تن در سال 1881 به 500000 تن در سال 1921 رسیدند و به همین خاطر منطقه‌ی شهری تورنتو هم توسعه پیدا کرد.

در سال‌های 1883 تا 1914، یورک‌ویل و 28 منطقه‌ی مجاور آن به نقشه‌ی تورنتو اضافه شدند. تا سال 1900، حوزه‌ی شهری تورنتو دوبرابر شد و تا سال 1914 نیز مجدداً یک افزایش دوبرابری را تجربه کرد. در سال 1930، منطقه‌ی شهری تورنتو شامل مرکز شهر، چهار منطقه‌ (لیساید، میمیکو، نیو تورنتو و وستون)، سه دهکده (فورست هیل، لانگ برنچ و سوا‌نسی) و پنج شهرستان (اتوبیکوک، ایست ‌یورک، نور‌ت‌ یورک، اسکنبرو و یورک) بود.

رکود بزرگ اقتصاد جهان در دهه‌ی 1930 باعث شد که بسیاری از بانک‌هایی که در حومه‌ی شهر تورنتو قرار داشت ورشکسته شوند و توسعه‌ی زیرساخت‌های شهری نیز با مشکلات عدیده‌ای روبرو شود. جنگ جهانی دوم منجر به افزایش شغل و اشتغال‌زایی شد. در سال 1943 طرح مشورتی تورنتوی بزرگ مطرح شد و چشم‌انداز خوبی از این شهر را ترسیم کرد. این چشم انداز پارک‌ها و ساحل زیبایی را ترسیم می‌کرد.

افزایش شدید جمعیت پس از جنگ جهانی دوم، مسئولیت شهرداری‌ را دوچندان کرد و روی راهکارهای مختلفی سرمایه‌گذاری شد. در سال 1953، هیئت شهرداری انتاریو پیشنهاد داد که 13 شهرداری در این منطقه تشکیل شود. هدف این طرح ایجاد یک دولت فدرال منحصربه‌فرد در آمریکای شمالی بود.

تصویب قانون مربوط به تأسیس شهرداری تورنتو منجر به تأسیس شورای Metropolitan Toronto شد که یک شورای 25 نفری بود که برای نخستین بار در یکم ژانویه 1954 گرد هم جمع شدند. یکی از نخستین کارها و وظایف این شورا، پیدا کردن راه‌ها و فراهم کردن وسایلی برای مقابله با مشکلات عمده و مشترکی بود که نیاز به اقدام متحد و یکپارچه داشت. همچنین این شورا قصد داشت شرایطی فراهم کند که موضوعات به صورت منطقه‌ای و کاملاً مستقل مدیریت شوند.

یکی از مزایای شورا این بود که به خاطر این‌که اعتبار مشترک شهرداری‌های یکپارچه خیلی بیش‌تر از مجموع اعتبارات هر یک از شهرداری‌ها بود، سرمایه‌گذاری و تأمین مالی پروژه‌ها نیز خیلی آسان می‌شد. قرار بر این شد که هر یک شهرداری، سطح مشخصی را برای تعیین مالیات بر دارایی تعیین کند و منبع اصلی درآمد شهرداری‌ها باید همین مالیات باشد. مشخص‌ترین و برجسته‌ترین خصوصیت این سیستم این بود که اعضای شورای شهری از جمله شهردارها، اعضای شورا و بازرسان شهرداری به‌ واسطه‌ی انتخابات و توسط مردم انتخاب می‌شدند و به همین خاطر ارتباط بسیار خوبی بین بدنه‌ی جامعه، دولت مرکزی و شهرداران محلی برقرار بود.

شورای شهری خیلی خوب کار می‌کرد و موجب پیشرفت جامعه می‌شد. در زیر به چند مورد از این اقدامات اشاره شده است:

  • بسیاری از مشکلات مرتبط با آب و فاضلاب را حل کرد؛
  • با ساخت و ایجاد بزرگ‌راه‌ها و جاده‌ها، توانست اکثریت قریب به اتفاق مسائل حمل و نقل را از میان بردارد؛
  • در سال 1962 ساختمان ترمینال فرودگاهی را افتتاح کرد؛
  • یک متروی بی‌نظیر برای مردم راه‌اندازی کرد؛
  • توانست سیستم پارک‌های منطقه‌ای را اجرا کند تا از آسایش مردم در برابر توسعه‌ها و پیشرفت‌های آینده محافظت کند.

در سال 1967، شورای تورنتو مجدداً سامان‌دهی شد. در اصلاحاتی که در این شورا اعمال شد، 13 شهرداری به 6 شهرداری کاهش یافت و تعداد اعضای شورا بیشتر شد. این تعداد به 33 عضو رسید. این حق به بخش‌های مختلف داده شد که نام شهرهای خود را به انتخاب خود تغییر دهند. مسئولیت‌ها و اختیارات شورا به شکل جالب توجهی بیش‌تر شد. برای مثال شوراها این اختیار را داشتند که خدمات اجتماعی مانند بازسازی فضای شهری، دفع زباله، خدمات آمبولانس و کتابخانه را تحت نظر خود درآورند.

در سال 1975 و 1980، تعداد اعضای شورا مجدداً افزایش یافت و توانستند مسائلی مانند کنترل توسعه‌ی شهری و ساخت مسکن و خانه برای سالمندان را هم به قلمروی اختیارات خود اضافه کنند. در سال 1997، مجلس انتاریو به طرح ترکیب شش شهرداری و تشکیل یک کلان‌شهر رأی داد. این تغییر در یک ژانویه سال 1998 اعمال شد.

بر اساس این طرح یک شهردار و 44 عضو شورا کنترل و مسئولیت شهر را در دست گرفتند. در آن زمان شهر به شش شورای محلی و 44 بخش تقسیم می‌شد. در هر بخش یک عضو از طریق انتخابات تعیین می‌شد. در سال 2003، این شش شورای محلی تغییر وضعیت دادند و به چهار شورا تبدیل شدند و هر شورا 10 تا 12 بخش را تحت اختیار خود داشت.

در سال 2018، تعداد بخش‌ها افزایش یافت و به 47 بخش رسید. بعد از این تصمیم، انتخابات شهرداری آغاز شد. دولت استانی جدید پس از این‌که در جایگاه خود مستقر شد، تصمیم گرفت که تعداد بخش‌ها را به 25 بخش کاهش دهد.

بهداشت و سلامت

افزایش جمعیت تورنتو در مقایسه با سایر بخش‌های جهان بی‌سابقه بود. این افزایش جمعیت تبعات خاص خود را داشت و شهر را با نگرانی‌های زیادی در رابطه با بهداشت و سلامت روبرو کرد. نخستین بازرس بهداشت و سلامت تورنتو در سال 1883 و به منظور مقابله با بیماری‌های عفونی (به عنوان مثال آبله) منصوب شد. هدف از انتصاب این بازرس، افزایش آگاهی و دانش عمومی در زمینه‌ی بهداشت و سایر فعالیت‌های مرتبط با جلوگیری از بیماری بود.

تورنتو مانند بسیاری از شهرهای صنعتی جهان با چالش مسکن برای افراد فقیر روبرو بود. مشکل این افراد فقط مسکن نبود بلکه دچار سوء تغذیه هم بودند و در شرایط بسیار نامناسبی روزگار سپری می‌کردند. این شرایط به شکلی بود که حتی کیفیت آب و هوای مصرفی آن‌ها هم مناسب نبود.

در دهه‌ی 1830، طرح گردآوری زباله‌ها کلید خورد. تا دهه‌ی 1870 سیستم آب‌رسانی عمومی به سیستم خدمات شهری اضافه شد و تا سال 1900 خطوط اولیه‌ی فاضلاب نصب و راه اندازی شد. یکی از مشکلات آن زمان این بود که این فاضلاب به همراه پساب‌های صنعتی حاصل از بسیاری از صنایع و آب آشامیدنی که از دریاچه تأمین می‌شد، به دریاچه می‌ریخت. مراکز تصفیه آب و فاضلاب تا اوایل دهه‌ی 1900 احداث و راه‌اندازی شد و به مرور زمان پیشرفت‌های عمیق و زیادی کرد.

بیمارستان‌ها در روزهای نخست با این هدف ساخته شد که افرادی که مبتلا به بیماری‌های عفونی بودند و نیاز به قرنطینه داشتند را درمان و از آن‌ها مراقبت کنند. ریشه‌های بیمارستان عمومی تورنتو که در سال 1913 تکمیل شد، به بیمارستان عمومی شهر یورک برمی‌گردد. بیمارستان عمومی شهر یورک در سال 1829 افتتاح شده بود. ورود پرستاران سلامت عمومی به این سیستم در اوایل دهه‌ی 1900، بهداشت و درمان را برای شهروندان تورنتو تکمیل کرد.

امروزه تورنتو بیمارستان‌ها و مراکز بهداشتی پیشرفته و جدیدی دارد. این بیمارستان‌ها پیوندی محکم با پژوهش‌های دانشگاهی در زمینه‌ی بهداشت و سلامت دارند. این تأسیسات بهداشتی شامل کلینیک‌های پیاده‌روی و خارج از ساعات اداری، خدمات اورژانس در بیمارستان‌ها و مراکز سلامت محلی که بیماران می‌توانند در آن‌جا پزشک را ملاقات کنند، می‌شود.

برنامه‌ی بهداشت و درمان از راه دور به صورت 24 ساعته و در هفت روز هفته به تمامی اهالی تورنتو این اجازه را می‌دهد که با یک پرستار واجد صلاحیت صحبت کنند. او می‌تواند راهکار پیشنهادی خود را با مخاطبان در میان بگذارد و یا آن‌ها را به مراکز مناسب ارجاع دهد. خدمات بهداشتی در تورنتو، آینه‌ای از آرایش و چیدمان چندفرهنگی شهر است؛ زیرا می‌توانند اطلاعات پزشکی را به زبان‌های مختلفی به مخاطبان ارائه دهند.

آموزش

گزینه‌های مختلف آموزش در تورنتو بیانگر تنوع و گوناگونی جمعیت این شهر و وجود انواع سیستم‌های دولتی و خصوصی است که به زبان‌های انگلیسی و فرانسوی تدریس می‌کنند. سیستم دولتی، کاملاً رایگان است و با مهد‌کودک آغاز می‌شود. کودکستان یا مهد‌کودک مخصوص کودکان چهارساله است. دانش‌آموزان دبیرستانی می‌توانند در رشته‌های عمومی تحصیل کنند و پس از آن به کالج یا مدارس تجارت بروند یا مطالعات پیشرفته را انتخاب کنند و پس از آن وارد دانشگاه شوند.

مقاطع تحصیلی پس از دبیرستان (متوسطه) در شهر تورنتو سه دانشگاه دارد. دانشگاه تورنتو (تأسیس در سال 1827)، دانشگاه یورک (تأسیس در سال 1959) و دانشگاه رایرسون (تأسیس در سال 1948 با نام دانشگاه صنعتی رایرسون)، مخصوص مقاطع پس از متوسطه در تورنتو هستند.

دانشگاه تورنتو، یکی از بهترین دانشگاه‌های کانادا محسوب می‌شود و در سراسر جهان به خاطر فعالیت‌های علمی و پژوهشی که در آن انجام می‌شود، معروف و مشهور است. دانشگاه تورنتو، بزرگ‌ترین دانشگاه کانادا است که سه پردیس دانشگاهی با حدود 90000 دانشجو دارد. سه کالج مخصوص هنرهای کاربردی و فناوری به نام کالج هنر و طراحی انتاریو نیز در این شهر قرار دارد. کالج‌های دیگری هم در این دانشگاه هست که هر کدام برنامه‌های تخصصی خود را دنبال می‌کنند.

زندگی فرهنگی

تورنتو یکی از مراکز معتبر و مهم فرهنگی به شمار می‌رود. ارکستر سمفونیک تورنتو و دیگر گروه‌های موسیقی در این شهر، شهرتی بین‌المللی دارند. چهار تئاتر عمده و اصلی در این شهر وجود دارد که در کنار تئاترهای کوچک‌تر و شرکت‌های تئاتر این شهر در کنار هم فعالیت می‌کنند. از جمله‌ی این شرکت‌های تئاتر می‌توان به Factory Theatre اشاره کرد که بزرگ‌ترین تولیدکننده‌ی نمایش‌های منحصربه‌فرد و بی‌نظیر در کاناداست.

Canadian Stage  هم یکی دیگر از این شرکت‌های تئاتر است که در چندین تئاتر فعالیت می‌کند و اجرا دارد. گالری هنر انتاریو و موزه‌ی سلطنتی انتاریو از مجموعه‌های خارق‌العاده‌ای برخوردار هستند. چندین گالری خصوصی دیگر هم مشغول به کار می‌باشند. مرکز علمی انتاریو با نمایشگاه‌های تخیلی خود و مجتمع تفریحی Ontario Place در آن دسته از جزایر کانادا که به دست انسان ساخته شده است، از جمله‌ی جاذبه‌های کانادا هستند.

بسیاری از نویسندگان مهم و تأثیرگذار کانادا در قرن‌های 20 و 21، یا از افراد بومی تورنتو بوده‌اند و یا بعد از گذشت چند سال از زندگی، ساکن تورنتو شده‌اند. از جمله‌ای این افراد می‌توان به ای.جی. پرت، شاعر، رابرتسون دیویس، منتقد ادبی، رمان‌نویس و نمایشنامه‌نویس، مارشال مک‌لوهان، نظریه‌پرداز ارتباطات، مارگارت آتوود، شاعر و رمان‎‌نویس ريال راهینتون میستری، رمان‌نویس هندی‌الاصل، نینو ریچی، رمان‌نویس ایتالیایی-کانادایی و مایکل اونتداجه، شاعر و رمان‌نویس ‌زاده‌ی سریلانکا با رمان «در پوست شیر» در مورد تجربه‌ی مهاجران در دهه‌ی 1920 تورنتو  به عنوان یکی از نمادین‌ترین کتاب‌های تورنتو، اشاره کرد.

تورنتو، علاوه بر این‌که مرکز تلویزیون و صنعت فیلم کاناداست، کارگردانان بی‌نظیری از جمله دیوید کرون‌نبرگ، نورمن جویسون و آتوم اگویان و بازیگران ستاره‌ای مانند ماری پیکفورد، ستاره فیلم بی‌کلام، کریستوفر پلامر، جان کندی و جیم کری را نیز در دامان خود پرورش داده است. بسیاری از این بازیگران، در هالیوود به موفقیت‌های بزرگی رسیدند. در دهه‌ی 1960، یورکویل، محلی برای کافه‌ها و کلوب‌هایی بود که مهم‌ترین هنرمندان آن زمان گرد هم جمع می‌شدند. نیل یانگ، جانی میچل و گوردون لایت‌فوت خوانندگان و ترانه‌نویسان کانادایی از جمله‌ی این هنرمندان بودند. بعدها این شهر، تبدیل به پایگاهی برای هنرمندان مشهور موسقی مانند “Rush”، “Cowoy Junkies”، “Barenakes Ladies”، “Broken Social Scene”، “Drake” و “Feist” شد.

باغ وحش (که در سال 1974 افتتاح شد)، تیم‌های ورزشی بزرگ، رستوران‌های بی‌نظیر و عالی، بوتیک‌ها و سینماها چهره‌ و رنگ و بوی دیگری به شهر بخشیدند. Toronto Maple Leafs (هاکی روی یخ) و Raptors (بسکتبال) در ایر کانادا سنتر (1999) و استادیوم راجرز سنتر مدرن (SkyDome سابق) (1989) بازی می‌کنند.

راجرز سنتر مدرن یک مجموعه‌ی چندمنظوره است که خانه‌ی تیم فوتبال Argonauts و تیم بیسبال Blue Jays به حساب می‌آید. تورنتو، میزبان تالار مشاهیر هاکی هم هست. فصل زمستان در این شهر، پیام‌آور فعالیت‌های فرهنگی است. در فعالیت‌های فرهنگی این شهر،کنسرت‌ها، تئاترها، اپراها، باله‌ها، سخنرانی‌ها، سمینارها، کلاس‌های شبانه، جلساتی با محوریت مسائل و موضوعات گوناگون و گردهمایی‌های مذهبی کلیساها، مساجد، معابد و سایر اماکن معنوی به چشم می‌خورد.

بسیاری از گروه‌های قومی مشغول برگزاری جشنواره‌های سنتی، رویدادهای سرگرمی و فعالیت‌های اجتماعی می‌شوند. در سال 1967 شرکت متروپولیتن تورنتو، مسئولیت برگزاری نمایشگاه ملی کانادا را به عهده گرفت. این نمایشگاه که به بزرگ‌ترین نمایشگاه سالانه معروف است، اولین بار در سال 1879 و با عنوان نمایشگاه صنعتی تورنتو برگزار شد.

هر سال در اواخر تابستان در این نمایشگاه، بخش‌های کشاورزی، حیوانات و گل تشکیل می‌شود و رویدادهای موسیقی و تئاتر و نمایش هوایی بین‌المللی آن، میلیون‌ها بازدیدکننده را از سراسر دنیا به سمت خود فرامی‌خواند. ساختمان‌های دائمی آن در فصل‌های دیگر برای نمایشگاه‌های تجاری و سایر رویدادهای ویژه مورد استفاده قرار می‌گیرد. این ناحیه دو پارک تفریحی فصلی به نام مرکز تفریحی Ontario Place (1971) و سرزمین عجایب کانادا (1981) دارد.

مرکز پارک‌ها و تفریح تورنتو، حدود 20000 آکر (8000 هکتار) محوطه‌ی پارک را مدیریت می‌کند و برنامه‌های بی‌باکانه و بلندپروازانه‌ای برای  توسعه‌ی اسکله‌ی تورنتو دارد. اداره‌ی حفاظت از تورنتو و منطقه که در سال 1957 تأسیس شد، یک سازمان مهم استانی و شهری مشترک است که در زمینه‌ی توسعه‌ی مناطق تفریحی، کنترل سیل و حفاظت از جنگل‌ها و آبراهه‌های موجود فعالیت می‌کند.

این سازمان مسئول پیاده‌سازی بخش بزرگی از طرح توسعه اسکله‌ی منطقه‌ای تورنتو است. اداره‌ی مورد بحث به مالکان و زمین‌داران روستایی هم مشاوره‌ی فنی و تخصصی ارائه می‌دهد. تورنتو یکی از شهرهای بزرگ آمریکای شمالی است که امکان اردو زدن در پارک‌های داخل محدوده‌های شهری را تسهیل می‌کند.

تورنتو، مرکز اصلی گردشگری منطقه‌ای است که مناطق جنگلی و دریاچه‌های شگفت‌انگیز مانند ماسکوکا لیکس، هالیبرتون هایلندز و خلیج جرجیان، با تسهیلات عالی شکار، ماهی‌گیری و اردو زدن دارد. با این‌که مرتفع‌ترین نقطه‌ی انتاریو فقط 2183 (665 متر) ارتفاع دارد، میزان ورزش‌های زمستانی در این شهر به شکل جالب توجهی افزایش یافته است. تسهیلات اسکی به راحتی در این شهر پیدا می‌شود و مناطق مناسب برای اسکی هم در نزدیکی این شهر دیده می‌شود. دو مورد از این مناطق به نام پارک استانی الگونکین در حدود 130 مایلی (210 کیلومتری) شمال و آبشار نیاگارا در حدود 50 مایلی (80 کیلومتری) جنوب،  درون مرزهای شهر قرار دارند.

این شهر پر از مناطق بکر و زیباست و گویی توسط این مناطق احاطه شده است. در این مناطق زیبا، جاذبه‌های تاریخی و معماری زیادی، چشم را می‌نوازند. اردو زدن، ساخت کلبه، قایقرانی و ماهی‌گیری، متداول‌ترین و محبوب‌ترین تفریحات تابستانی در فضای باز هستند. اسکی، هاکی روی یخ و کرلینگ در زمستان بسیار متداول است.

 

تاریخ

پیدایش اولیه‌ی شهر تورنتو

قبل از ورود اروپایی به این کشور، اقوام اولیه در محل فعلی شهر تورنتو و اطراف آن زندگی می‌کردند. الگوی استقرار آن‌ها در این شهر به صورت نیمه‌کوچ‌روی بود و از دهانه‌ی رودخانه‌ی هامبر به سمت خلیج جورجیان کوچ می‌کردند و از این راه، به عنوان یک مسیر تجاری استفاده می‌کردند. مناقشات و درگیری‌های سنتی بین برخی از اقوام اولیه وجود داشت ولی وقتی اولین دسته از اروپایی‌ها به این شهر رسیدند، به صورت کلی نوع، شکل و پویایی روابط دگرگون شد.

روابط پیچیده‌‌ای بین مردم شکل گرفت و حتی بین اروپایی‌ها هم رقابت‌هایی به وجود آمد. در بین این اقوام و افراد سلاح‌های گرم رونق یافت و بیماری‌ها هم شیوع پیدا کرد. قبل از همه، این اقوام فرانسوی بودند که ادعای مالکیت این سرزمین را مطرح کردند. آن‌ها اولین کسانی بودند که قدرت این منطقه برای تشکیل یک امپراتوری اقتصادی را درک کرده بودند.

فرانسوی‌ها با گروهی از اقوام اولیه به نام هورون هم‌داستان شدند و در نزاع سنتی با اقوام ایروکوا در جنوب به موفقیت دست یافتند. اقوام ایروکوا هم ساکت ننشستند و با اقوام انگلیسی هم‌ قسم شدند. اقوام انگلیسی هم دل خوشی از فرانسوی‌ها نداشتند و بدشان نمی‌آمد که مناطق تحت تصرف آن‌ها و تجارت خز در آمریکای شمالی را در دست خود بگیرند.

یکی از مشکلاتی که عواقب ناگوار و نامطلوبی برای اقوام اولیه به بار آورد، شیوع بیماری‌های اروپایی مانند آبله در بین آن‌ها بود. این بیماری‌ها بسیاری از قبایل اولیه را قلع و قمع کرد. تجارت خز تا اوایل دهه‌ی 1700 به سمت غرب و شمال دریاچه‌های بزرگ رفت و رقابت بین فرانسوی‌ها و انگلیسی‌ها به شدت بالا گرفت.

در سال 1615 اتین برول (دوست ساموئل دو شامپلین، بنیان‌گذار شهر کبک) با منطقه‌ی تورنتو آشنا شد. در آن زمان این منطقه تحت اختیار هورون بود. البته بسیاری هنوز واقعاً نمی‌دانند که چه اتفاقی او را به سمت تورنتو کشانده است. برخی فکر می‌کنند که او از گذرگاه تورنتو به سمت موقعیت فعلی تورنتو حرکت کرده است.

سنکا تا دهه‌ی 1660 دو شهر را تحت کنترل داشت. این دو شهر تیایاگون، در دهانه‌ی رودخانه‌ی هامبر و گاناتسکواگون، در نزدیکی دهانه‌ی رودخانه‌ی روژ هستند. البته این دو محل ابتدا تحت اختیار سنکا بودند و پس از مدتی در کنترل میسیساگا درآمدند. تا پایان همان قرن (قرن هفدهم) این منطقه تحت اختیار میسیاگا بود.

در سال 1720 و در دهانه‌ی هامبر، یک پست‌ کوچک تجارت خز که متعلق به فرانسوی‌ها بود ساخته شد ولی در حد و اندازه‌ی فورت اسویگوی انگلیسی نبود و نمی‌توانست با آن رقابت کند. فورت اسویگو در شمال شرقی دریاچه‌ی انتاریو قرار داشت. یکی دیگر از این پست‌های کوچک تا سال 1750 ساخته شد اما به خاطر پست بزرگ‌تری به نام فورت رویل، که در 5 کیلومتری (3 مایل) شرق این پست کوچک قرار داشت، توجه چندانی را به خود جلب نکرد.

با تصرف تعدادی از پست‌های فرانسوی تا سال 1759 و با خاک یکسان شدن فورت رویل، درگیری‌ها بین انگلیسی‌ها و فرانسوی‌ها بالا گرفت. در سال 1763 (تحت عنوان پیمان پاریس) قلمرو و سرزمین‌های فرانسوی‌ها به انگلستان واگذار شد. بعد از انقلاب آمریکا و تأسیس ایالات متحده، منطقه‌ی تورنتو باز هم در بخش انگلیسی آمریکای شمالی قرار گرفت. بعد از این انقلاب، چندین هزار تن از وفاداران متحد امپراتوری در انتاریوی جنوبی مستقر شدند.

در سال 1787، سر گای کارلتون ( بارون دورچستر اول)، حاکم کبک، باب مذاکره را با سه تن از رؤسای میسیساگا باز کرد. هدف از این مذاکرات خرید محلی برای مرکز انتاریو در آینده بود. این منطقه، مساحتی بالغ بر 250000 آکر (100000 هکتار) بود که در مقابل دریاچه قرار داشت. این منطقه در ازای 1700 پوند، عدل‌های پارچه، تبر و سایر کالاهای تجاری مبادله شد.

اولین پارلمان انتاریو در نیاگارا و در سال 1792 تأسیس شد ولی در سال 1793 کلنل جان گریوز سیمکو، نایب‌الحکومه‌ی کانادای علیا، جایگاه فعلی تورنتو را به عنوان مرکز خود انتخاب کرد. علت این انتخاب، وجود بندر در این شهر، موقعیت راهبردی تورنتو از لحاظ دفاع و تجارت و پتانسیل قوی منطقه‌ی بیابانی آن بود. وی نام این منطقه را از تورنتو به یورک تغییر داد. دو سال بعد (سال 1795) مرکز انتاریو فقط 12 کلبه داشت و نیروی نظامی کوچکی هم در بخش‌های بیابانی این منطقه مستقر بود.

در همان زمانی که انگلستان و فرانسه در اروپا با هم پیمان صلح می‌بستند، ایالات متحده به انگلستان اعلان جنگ داد. در آغاز نبرد 1812، یورک با جمعیت 700 نفری، عملاً بی‌دفاع ماند. این شهر در آوریل سال 1813 اشغال شد و به مدت 11 روز به دست نیروهای ایالات متحده افتاد و به بدترین شکل ممکن غارت شد. در روز دوازدهم مجدداً انگلیسی‌ها این شهر را بازپس‌گرفتند.

رکود اقتصادی در بریتانیای کبیر که در پی جنگ‌های ناپلئونی اتفاق افتاد، بسیاری از کشورها را درگیر کرد و جمعیت یورک را از 720 تن در سال 1816 به بیش از 9000 تن در سال 1834 رساند. در همان سال هم این شهر با نام پیشین خود، تورنتو، به ثبت رسید. پیشرفت در زمینه‌ی حمل و نقل در آب و خشکی موجب افزایش مهاجرت به مناطق حاصلخیز کشاورزی در انتاریوی جنوبی شد. در همان زمان بود که سیاست‌های خارجی و داخلی تورنتو، موجب بهبود جایگاه این شهر به عنوان بخشی از منطقه‌ی انگلیسی آمریکای شمالی شد.

کانال اری که در سال 1825 تکمیل شد، همراه با توسعه‌ی آن به اسویگو (1828)، انتاریوی جنوبی را به نیویورک متصل کرد و همین کانال بود که با دور زدن مونترال و سنت لارنس، تورنتو را به مرکز اصلی واردات، صادرات و توزیع کالا تبدیل کرد.

در دهه‌ی 1840، در بخش‌هایی از کانال که در سنت لارنس قرار داشت، پیشرفت‌هایی انجام شد. با این پیشرفت‌ها، دسترسی تورنتو به مونترال و مسیرهای تجاری اقیانوس اطلس بهتر شد. به علاوه ساخت کانال ولاند تا سال 1847 (برای دور زدن آبشار نیاگارا) تجارت با نیویورک را بهتر کرد. اتصال تلگراف بین تورنتو و نیویورک نیز به روند ارتباطات و انتقال کالا کمک کرد. نخستین بار در سال 1847 بود که از سیستم تلگراف بهره‌برداری شد.

تمامی کالاها و محصولات وارداتی از طریق کانال ولاند وارد می‌شد و همین موضوع باعث رشد سریع و رونق بی‌نظیر کشاورزی در انتاریوی جنوبی شد. انعقاد پیمان دوجانبه بین ایالات متحده و بریتانیا در سال 1854 موجب افت تعرفه‌ها و کاهش محدودیت‌های تجاری از سوی طرفین این قرارداد شد. این قرارداد حتی به بهبود تجارت بین‌المللی هم کمک کرد.

بهبود و رشد زمین‌های کشاورزی، به شکل غیرقابل پیش‌بینی مهاجرت را افزایش داد. در سال 1811 فقط حدود 77000 تن در انتاریوی جنوبی زندگی می‌کردند. این منطقه به کانادای علیا معروف بود. مهاجرت به قدری زیاد بود که 40 سال بعد از آن تاریخ، جمعیت این منطقه، حدود یک میلیون نفر بود.

پس از ساخت و احداث راه‌آهن‌های نوترن، گرند ترانک و گریت وسترن در دهه‌ی 1850، این منطقه به سرعت رشد کرد و تورنتو را به زمین‌های کشاورزی غنی انتاریوی جنوبی و منابع چوب در بخش شمالی آن متصل کرد. این خطوط ریلی موجب تسهیل نقل و انتقال کالاها و مردم بین تورنتو و مونترال شد و همین مسئله به تجارت سنت لارنس و اقیانوس اطلس کمک کرد. به علاوه، خطوط گرند ترانک و گریت وسترن باعث دسترسی بهتر تورنتو به نیویورک، دیترویت و شیکاگو شد.

موتور بخار، زمینه‌ی افزایش بهره‌وری در حوزه‌ی حمل و نقل و کارخانجات تولیدی را فراهم کرد. مخصوصاً کارخانجاتی که در مراکزی مانند تورنتو بودند و نیروی کار در آن‌ها به راحتی در دسترس بود، از مزایای موتور بخار بهره‌ی فراوان بردند. اسکله‌ی تورنتو به یکی از مهم‌ترین نقاط صنعتی تبدیل شد. ذغال سنگ که منبع اصلی انرژی در این منطقه بود، از پنسیلوانیا فراهم می‌شد و همین مسئله هم پیوند میان تورنتو و ایالات متحده را تقویت می‌کرد.

پیمان با ایالات متحده در سال 1854 سبب شد که برخی از محصولات کانادایی به صورت آزاد وارد بازارهای جنوبی این کشور شود. تجارت کالا به ایالات متحده، موجب رشد و کامیابی تورنتو در دهه‌های 1850 و 1860 شد.

رفاه و امنیت در بهبود اجتماعی و مدنی، فعالیت‌ها و کارهای ساختمان‌سازی‌های بزرگ و پیشرفت‌های فرهنگی منعکس می‌شود. متأسفانه در سال 1849، پانزده آکر (6 هکتار) از نواحی مرکز شهر تورنتو در آتشی فجیع و مصیبت‌بار سوخت. وقتی به نواحی که سوخت نگاهی بیندازیم، می‌بینیم که کلیسای سنت جیمز، بازار سنت لارنس و ادارات، فروشگاه‌ها و انبارهای زیادی در لیست نقاط سوخته است. خوبی ماجرا این بود که نقاط ازدست‌رفته دوباره ساخته شد. بین اتحاد و همبستگی شهر (1834) و کنفدراسیون ملی کانادا تحت قانون بخش انگلیسی آمریکای شمالی سال 1867، بسیاری از ساختمان‌ها و اماکن تورنتو که از نظر تاریخی و معماری ارزش و اهمیت داشتند، ساخته شدند. کلیسای سنت جیمز، تالار سنت لارنس و کالج دانشگاهی (بخشی از دانشگاه فعلی تورنتو) جزئی از اماکن مهمی بودند که بازسازی شدند.

خانه‌ی بزرگ اپرا در سال 1874 افتتاح شد. این تالار، بازمانده‌ی مهمی از تئاترهای کوچکی بود که در اواسط آن قرن برگزار می‌شد. این تئاترهای کوچک عمدتاً به انبار کاه و غله تبدیل شده بود. کالج کینگز که مادر دانشگاه تورنتو محسوب می‌شود، در سال 1827 مجوز تأسیس گرفت ولی کلاس‌های آن تا سال 1843 شروع نشد. اگر ساختمان فعلی پارلمان انتاریو را دیده باشید، بد نیست بدانید که پیش از این در  همان محل، جایگاه کالج کینگز بود.

مونترال به واسطه‌ی کنفدراسیون (1867)، بزرگ‌ترین مرکز شهری کانادا به حساب می‌آمد. جمعیت مونترال هم دوبرابر تورنتو بود. اقتصاد تورنتو، مونترال و تجارت اقیانوس اطلس از طریق سنت لارنس به یکدیگر وابسته بود. نکته این است که تورنتو فقط به این حوزه‌ی اقتصادی وابسته نبود. تورنتو تمام تلاش خود را برای داشتن منطقه‌ای روبه رشد، عالی و پیشرو می‌کرد و تمایل زیادی به پیوندهای اقتصادی خود با ایالات متحده داشت.

سیر تکاملی شهر مدرن تورنتو

وقتی کانادا تصمیم گرفت روی پای خودش بایستد و از استعمار انگلیس خارج شود، تورنتو به عنوان مرکز استان انتاریو انتخاب شد. یکی از نتایج انتخاب تورنتو به عنوان مرکز استان، اضافه شدن کارهای دولتی و خدمات عمومی به طیف وسیعی از مشاغل صنعتی بود. توسعه‌ی راه‌آهن به نواحی غرب کانادا در دهه‌ی 1880 و گسترش آن به نواحی شمالی انتاریو و کبک تا اوایل دهه‌ی 1900 این امکان را برای تورنتو فراهم کرد که بتواند بازار تولید و خدمات خود را بسط و گسترش دهد.

رکود اقتصادی بزرگ در دهه‌ی 1930 روند اشتغال را به طور کلی تغییر داد و حدود یک‌چهارم جمعیت تورنتو بیکار شدند. همین بیکاری عامل مشکلات فراوان در حومه‌ی تورنتو شد. امکان پرداخت بدهی‌ها فراهم نبود و پرداخت هزینه‌های مربوط به خدمات عمومی مانند تأمین آب لوله‌کشی و فاضلاب برای مناطقی که از دریاچه دور بودند باید به زمانی دیگر موکول می‌شد و به تعویق می‌افتاد.

با شروع جنگ جهانی دوم، باید نیازهای جنگ تأمین می‌شد و همین موضوع اقتصاد را به تکاپو انداخت و چهره‌ی اشتغال و کار خیلی زود تغییر کرد. در دهه‌ی 1960 زمان رفاه و آسایش آمریکای شمالی بود و در همان زمان بود اقتصاد تورنتو به شکوفایی رسید. این شکوفایی اقتصادی الگوی فرهنگی و فضای شهر را دگرگون کرد.

یکی از عوامل دیگری که بعد از جنگ جهانی دوم به شکوفایی اقتصادی کمک کرد، تهیه‌ی مسکن برای خانواده‌ها و ازدیاد تعداد خودرو بود. افزایش شبکه‌های جاده‌ای و آزادراه‌ها به پراکندگی ناهماهنگ حومه‌ی شهر کمک کرد و پس از آن بخشی از بهترین زمین‌های کشاورزی منطقه از بین رفت. تا سال 1953، بازسازمان‌دهی حکومت محلی انجام شد و برای کنترل توسعه در مناطق مجاور، شرکت متروپولیتن تورنتو تشکیل شد.

رشد حومه‌ی شهر ادامه داشت تا اینکه در سال 1966، چهره‌ی جدیدی از تورنتو ترسیم و 13 اجتماع با هم ترکیب شد و تورنتوی جدیدی را تشکیل داد. در سال 1976، تورنتو به عنوان بزرگ‌ترین شهر کشور کانادا اعلام شد و مونترال را پشت سر گذاشت. پس از آن، شکاف بین این دو شهر گسترش یافت. محدوده‌ی شهر فعلی تورنتو در سال 1998 تعیین گردید. سیستم متروپولیتن منحل و پنج بخش دیگر هم به این شهر اضافه شد.

با آغاز قرن بیست و یکم، جمعیت تورنتو و افق آن به شکلی چشمگیری تغییر کرد. در سال 2015 بیش از 40 آسمان‌خراش با ارتفاعی بیش‌تر از 500 فوت (150 متر) در این شهر ساخته‌ شد. این در حالی است که در سال 2005، فقط سه آسمان‌خراش در این شهر دیده می‌شد.

تورنتو در حال حاضر به عنوان یکی از شهرهای جهان با بیش‌ترین تنوع فرهنگی شناخته می‌شود. در دهه‌ی 2010، بیش از نیمی از اهالی تورنتو در خارج از کشور کانادا متولد شده‌‌اند و در سرشماری بیش از نیمی از ساکنان این منطقه در دسته‌ی اقلیت نمایان و محسوس دسته‌بندی شده‌اند.

یکی از متمایزترین و اصلی‌ترین مشخصات شهر مدرن تورنتو، وجود تنوع بالا و پذیرش بالای این شهر نسبت به مهاجران است. این ویژگی به این خاطر بسیار مشخص و مطرح شده است که بسیاری از کشورهای جهان رویه و سیاست‌های ضد مهاجر دارند و این خصوصیت در جهان غرب نمایان‌تر است.

شایان ذکر است که هزینه‌ی مسکن در اوایل قرن بیست و یکم چالش بزرگی را در برابر حکومت‌های استانی و فدرال قرار داد. این حکومت‌ها باید به فکر راه چاره‌ای برای مشکل مسکن مهاجران باشند. حکومت‌های مذکور باید راهکاری هم برای مسکن اهالی فقیر شهر تورنتو بیندیشند.

 

 

جهت دریافت اطلاعات بیشتر در مورد کانادا به لینک‌های زیر مراجعه کنید. همچنین در این لینک‌ها می‌توانید مطالبی در مورد مهاجرت تحصیلی به کانادا بخوانید. علاوه بر این هرگونه سئوال خود را در زمینه‌ی مهاجرت به کانادا می‌توانید از طریق تماس با گروه آریا، با متخصصان این گروه در میان بگذارید:

مهاجرت به کانادا
ملزومات مهاجرت به کانادا

حقایقی درباره کانادا
دلار کانادا

ساسکاچوان
استرالیا یا کانادا ؟ به کجا مهاجرت کنیم؟
مهاجرت به کانادا کبک
مقرون به صرفه‌ترین شهرهای کانادا برای زندگی
مهاجرت قانونی به کانادا
19 بورسیه‌ تحصیلی در کانادا برای دانشجویان بین‌المللی
بهترین دانشگاه های کانادا
نحوه‌ی اخذ ویزای تحصیلی کانادا در سال 2019
مدارک لازم برای ویزای دانشجویی کانادا

سیستم آموزشی کانادا
اقامت کانادا بعد از تحصیل

سیستم جامع رتبه بندی کانادا
کبک
بیمه سلامت در کانادا
 پایتخت کانادا
چگونگی بودجه بندی هزینه ها برای تحصیل در کانادا

ا

 

2+

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

فهرست