ساسکاچوان

ساسکاچوان(Saskatchewan)، استانی بدون مرز طبیعی در کانادا با مساحتی معادل 651900 کیلومتر مربع است. حدود 10 درصد از مساحت دشت ساسکاچواندر غرب کانادا را منابع آب شیرینی شامل رودخانه‌ها، مخازن و 100000 دریاچه تشکیل می‌دهند.

در غرب این استان آلبرتا، در شمال قلمروهای شمال غربی، در شرق مانیبوتا، در شمال شرقی نوناووت و در جنوب ایالت‌های مونتانا و داکوتای شمالی آمریکا قرار دارند.

جمعیت ساسکاچوانطبق سرشماری 2018 حدود 1165903 نفر برآورد شد. این جمعیت بیشتر در قسمت‌های جنوبی این استان متمرکزند، چراکه شمال این منطقه عموما با جنگل احاطه شده ‌است. نیمی از کل جمعیت استان ساسکاچواندر ساسکاتون یا پایتخت استان، رجینا، زندگی می‌کنند.

پرینس آلبرت، موس جا، یُرکتن، سوییفت کارنت، نُرث بَتِلفُرد، مِلفُرت و لُیدمینیستر سایر شهرهای مهم این استان هستند.

به دلیل موقعیت خاص جغرافیایی، ساسکاچوان آب‌و‌هوایی غیر معتدل دارد. از این‌رو زمستان‌های بسیار سرد یا تابستان‌های بسیار گرم دور از انتظار نیست. 5 جولای 1937 دمای 45 درجه سانتیگراد در دو منطقه میدل و یلو گراس (نزدیک مرز آمریکا) مشاهده شد. با این‌حال امکان رسیدن دمای هوا به زیر 45 درجه سانتیگراد، حتی در قسمت‌های جنوبی نیز وجود دارد.

هزاران سال گروه‌های بومی مختلف در منطقه ساسکاچوان ساکن بودند. سال 1960 این منطقه برای اولین بار توسط اروپایی‌ها کشف و سال 1774 به عنوان مکانی برای سکونت انتخاب گردید. ساسکاچوان با جدایی از قلمروهای شمال‌شرقی در سال 1905 تبدیل به استانی جدید شد.

اوایل قرن بیستم، این منطقه به عنوان قلعه‌ای برای دموکراسی اجتماعی کانادا به شهرت رسید. اولین دموکراسی اجتماعی آمریکای شمالی در سال 1944 انتخاب گردید. اقتصاد این منطقه بر اساس کشاورزی، معدن‌کاری و انرژی استوار شده‌است. در حال حاضر، توماس مولی به عنوان فرماندار و اسکات موی به عنوان نخست وزیر بالاترین مقامات دولتی ساسکاچوان به شمار می‌روند.

سال 1992 دولت فدرال و منطقه‌ای در ساسکاچوان با اولین ساکنان توافق‌نامه‌ای را تنظیم نمود. بر این اساس اولین ساکنان امکان خرید زمین، احداث فروشگاه و در اختیار گرفتن حدود 3079 کیلومتر مربع را پیدا کردند. ساکنین اولیه با جایگیری در نقاطی نظیر ساسکاتون، سرمایه‌گذاری هوشمندانه‌ای انجام دادند.

پرچم ساسکاچوان

پرچم ساسکاچوان

ریشه‌شناسی ساسکاچوان

دلیل نام‌گذاری این استان به رودخانه بزرگ ساسکاچوان باز می‌گردد. ساسکاچوان در زبان مردم کری به معنای رودخانه‌ی سریع است.

جغرافیای ساسکاچوان

به دلیل عدم وجود مرزهای طبیعی در ساسکاچوان و شیوه‌ی مرزبندی که از طول و عرض جغرافیایی تبعیت می‌کند، این استان تقریبا به شکل چهار ضلعی قابل مشاهده است. با این‌حال در بعضی نقشه‌های جغرافیایی مرزهای ساسکاچوان به روشنی نمایان شده‌اند. علاوه بر مرز شرقی، این ایالت به طور کامل از مدار طولی تبعیت نمی‌کند و در برخی نقاط انحنا دارد.

همانطور که پیش از این اشاره کردیم، اطراف ساسکاچوان را استان‌های مختلفی از کانادا و ایالت‌های آمریکا احاطه نموده‌اند. ساسکاچوان به عنوان تنها استان فاقد مرز طبیعی در کانادا دارای ویژگی منحصر به فردی است. تنها دو منطقه‌ی آلبرتا و ساسکاچوان در این کشور از هر سمت به خشکی محصور هستند.

قسمت عمده‌ای از اهالی ساسکاچوان در قسمت جنوبی این استان در پایین مدار پنجاه‌و‌سوم سکونت دارند.

دو منطقه‌ی طبیعی بکر شامل جنگل‌های شمال و جنوب در این ایالت قرار دارند. این دو منطقه به وسیله‌ی جاده‌‌ی پارک آسپن در نزدیکی رودخانه‌ی ساسکاچوان در سمت غرب رودخانه، و در نزدیکی ساسکاتون در سمت شرق رودخانه، از یکدیگر جدا شده‌اند.

شمال ساسکاچوان عمدتا به وسیله‌ی جنگل، به جز در قسمت‌های کوچکی، پوشانده‌ شده‌است. تل‌های ماسه‌ای در بین جنگل‌های شمالی و جنوب این استان قرار گرفته‌اند.

تل‌های شمالی به عنوان بزرگترین تل ماسه‌ای فعال جهان در مدار 58 درجه شناخته می‌شوند. تل‌های جنوبی نیز حدود 300 کیلومتر مربع وسعت دارند. تپه‌های سیپریس واقع در جنوب غربی استان و پارک ملی گراس‌لندز مناطقی هستند که در طول یخبندان ویسکانسین از بین‌ رفته‌اند.

مرتفع‌ترین نقطه‌ی استان ساسکاچوان ،با ارتفاع 1392 متر، در تپه‌های سیپریس، فاصله‌ای کمتر از 2 کیلومتر  تا مرز آلبرتا دارد. پست‌ترین ارتفاع نیز مربوط به دریاچه‌‌ی آتاباسکا با 213 متر اختلاف از سطح دریاست. 14 زهکشی موجود در این استان آب جاری را به اقیانوس اطلس، خلیج هادسن و خلیج مکزیک می‌ریزند.

آب‌و‌هوای ساسکاچوان

بیشترین ساعات آفتابی در کل کانادا را استان ساسکاچوان از آن خود می‌کند. با توجه به موقعیت جغرافیایی و منطقه‌ای، تابستان‌ها در این منطقه هوای گرمی قابل انتظار است. در قسمت‌های شمالی و شرقی این استان هوا رطوبت نسبتا بالایی وجود دارد. همچنین در قسمت‌های جنوبی چندان رطوبتی وجود ندارد. خشکسالی در سال‌های خشک و کم باران می‌تواند خسارت‌های جدی به کشاورزی این استان وارد نماید.

در قسمت شمالی ساسکاچوان تابستان‌هایی کوتاه‌تر به چشم می‌خورد. تابستان‌های داغ با دمایی بیش از 38 درجه‌ی سانتیگراد و کاهش رطوبت از شمال به جنوب، جزئی از خصوصیات این منطقه است.

باد‌های گرم از مناطق جنگلی جنوبی و غربی ایالت متحده بین ماه‌های جولای و آگوست می‌وزند. در طول بهار و سپتامبر نیز باد‌های داغ و سردی که تغییرات ناگهانی هوا را به همراه دارند، میهمان این استان می‌شوند.

زمستان‌ها دمای هوا بسیار پایین می‌رود. به صورتی که به ندرت در یک هفته دمایی بیش از منفی 17 درجه‌ی سانتیگراد را مشاهده می‌کنید. بادهای گرمی که در طول این مدت از سمت غرب می‎‌وزند، تا حدودی رطوبت را برای این منطقه به ارمغان می‌آورند. قسمت عمده‌ی بارندگی مربوط به ماه‌های جوئن، جولای و آگوست می‌شود. میزان میانگین بارش سالیانه حدودا بین 30 تا 45 سانتیمتر است.

ساسکاچوان یکی از فعال‌ترین مناطق کانادا از نظر تعداد وقوع گردباد به شمار می‌رود. سالانه بین 12 تا 18 گردباد به طور متوسط در این منطقه رخ می‌دهد، که برخی از آن‌ها مخرب هستند.

در جوئن 1912 وقوع گردبادی با مقیاس فوجیاتا اف4 در این منطقه به کشته شدن 28 تن منجر گردید. تندبادهای ساسکاچوان معمولا در اوایل بهار تا اواخر تابستان رخ می‌دهند. در این مدت وزش بادهای شدید و گردباد دور از انتظار نیست.

بالاترین دمای ثبت شده در کل کانادا مربوط به منطقه ساسکاچوان است، که دمای هوای میدل و یلو‌گراس این استان به 45 درجه‌ی سانتیگراد می‌رسد. پایین‌ترین دمای  هوا نیز در پرینس‌آلبرت با منفی 56.7 درجه‌ی سانتیگراد در شمال ساسکاتون گزارش شده‌است.

تاریخچه‌ی استان ساسکاچوان

ساسکاچوان محل زندگی بومیان زیادی از مردم آمریکای شمالی به شمار می‌رفت. اولین اروپایی شناخته شده، هنری کسلی در سال 1690 وارد این منطقه شد. او به امید تجارت با بومیان از طریق رودخانه به ساسکاچوان آمده‌بود.

اولین اقامت اروپاییان در این منطقه به وسیله‌ی هادسونزبی کمپانی در کمبلرند‌هاوس به سال 1774 توسط ساموئل هیرنی انجام پذیرفت. جنوب استان ساسکاچوان تا سال 1802 به عنوان قسمتی از  لوئیزیانای اسپانیا شناخته می‌شد.

در سال 1803 آمریکا توانست لوئیزیانا (آنچه اکنون آلبرتا و ساسکاچوان نامیده می‌شود.) را از فرانسه بخرد. در 1818 آمریکا این منطقه را به انگلستان واگذار نمود. قسمت عمده ساسکاچوان ، در آن زمان روپرتز‌لند نامیده می‌شد و تحت کنترل هادسونز‌بی کمپانی قرار گرفته‌بود. این کمپانی ادعای حقوق مالکیت تمام حوزه‌های آبریز که به خلیج هادسون می‌رسید، از جمله رودخانه ساسکاچوان ، چرچیل، آسینیبوین، سوری را داشت.

در اواخر دهه 1850 و اوایل 1860، تحقیقات اکتشافی علمی با رهبری جان پالیسر و هنری یول به کشف منطقه‌ی مراتع ساسکاچوان منجر گردید.

در 1870 کانادا کنترل زمین‌های هادسنزبی کمپانی را در اختیار گرفت و موفق به کنترل زمین‌های وسیع شمال غربی بین بریتیش کلمبیا و مانیتوبا گشت. در عین‌حال پادشاهی با بومیان منطقه توافقاتی را به انجام رسانید، که پایه و اساس شکل‌گیری رابطه با اقوام اولیه‌ی کانادا گردید.

از اواخر قرن بیستم به دلیل نابرابری‌هایی که در این توافق‌نامه‌ها وجود داشت، گفت‌و‌گوهایی بین اقوام اولیه‌ی ساسکاچوان و دولت فدرال در همکاری با دولت استانی شکل گرفت.

پس از شکست بومیان از ایالات متحده آمریکا در سال 1876، رئیس قبیله‌ی لاکوتا با نام “گاو نشسته” چند هزار تن از مردم تحت فرمان خود را به وود مونتاین راهنمایی نمود. بازماندگان و نسل‌های بعد در سال 1914 منطقه‌ی محافظت شده مونتاین وود را تشکیل دادند.

این مطلب را از دست ندهید  قواعد نگارشی و ویرایشی جهت نوشتن متن درخواست‌ها

پلیس در نواحی مختلفی از ساسکاچوان از جمله فورت والش در تپه‌های سیپریس و وود مونتاین در نزدیکی مرز ایالت متحده، ایستگاه‌هایی را احداث نموده است.

پس از وقوع قیام سرخ مانیتوبا در سال 1870 بسیاری از مردم متی که امکان امضا معاهدات را پیدا نکرده‌ بودند، به مناطقی در شمال ساسکاتون و پرینس آلبرت کوچانده شدند. دولت کانادا، اوایل دهه 1880 از شنیدن ادعاهای مردم متی در رابطه با مسائل مربوط به استفاده از زمین خودداری نمود. با این‌حال مردم متی در سال 1885 به رهبری لوئیس ریل قیام شمال غربی را برپا نموده و دولت موقت ایجاد کردند.

نهایتا این قیام توسط نیروهایی نظامی دولت کانادا که از طریق ریل جدید راه‌آهن به مناطق علفزار آورده شده ‌بودند، شکست خورد. لوئیس ریل رهبر این قیام پس از دستگیری به دادگاه منتقل گشت. او در 16 نوامبر سال 1885 به دار آویخته شد. هرچند پس از این تاریخ، دولت کانادا مردمان متی را به عنوان مردمان بومی به رسمیت شناخته و حقوق و مزایایی متنوعی برای آن‌ها در نظر گرفت.

اقامت اروپاییان در ساسکاچوان

سیاست ملی توسط دولت فدرال، راه‌آهن کانادا پسیفیک، هودسونزبی کمپانی و همکاری، شرکت‌های دیگر مهاجرت به این منطقه را تشویق نمودند. به موجب قانون دومینین لندز در سال 1872 به مهاجرین جدید اجازه‌ی در اختیار گرفتن یک چهارم مایل مربع برای احداث خانه و مزرعه و سپس تصاحب یک چهارم مایل دیگر پس از این اقدام را داد.

سال 1874 پلیس کوهستان شمال-شرق بنیان نهاده شد. در سال 1876 قانون سرزمین‌های شمال-غرب توسط یک فرماندار سرهنگ اتاوا و یک شورا کمکی به تصویب رسید.

کمپین‌های تبلیغاتی مختلفی در مورد مزایای زندگی در مراتع کانادا شروع به کار نمودند. در این نوع تبلیغات به شدت خوش‌بینانه برای مهاجران، سرزمینی شبیه به بهشت موعود به تصویر کشیده‌ شد، که کشاورزی کردن در آن نیاز به تخصص بالایی نداشت.

در تبلیغاتی که به وسیله‌ی کمیسیون مهاجرت انجام گرفته بود، سرزمین‌های غربی به مانند منطقه‌ای مبارک با آب، چوب، طلا، نقره، آهن، مس و ذغال ارزان برای سوخت به تصویر درآمده بودند.

واقعیت برای مهاجرین اولیه‌ی منطقه از این تصویر روایی نیز بهتر بود. مخصوصا برای کسانی که در خانه‌های خالی سکنی گزیده‌ بودند. با هجوم منابع مالی از شرق، میزان وام‌های بلند مدت به کشاورزان تا سال 1913 به 65 میلیون دلار رسیده‌ بود.

گروه‌های غالب مهاجرین به کانادا را بریتانیایی‌هایی که از شرق کانادا و بریتانیا آمده بودند، تشکیل می‌دادند. این گروه‌ که بالغ بر نیمی از جمعیت در طول قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم می‌شدند، نقش اساسی در شکل گیری اجتماع، اقتصاد و دولت منطقه را بر عهده داشتند.

نقش جنسیتی به طور کاملا شفافی در شکل گیری ساسکاچوان مشخص است. در ابتدا تنها مردان مسئولیت شخم زدن زمین، کشت‌ و زرع، خانه‌سازی، خرید و فروش ماشین آلات و تعمیرات آن‌ها را به عهده داشتند. در این زمان، تعداد بسیاری از مردان ساکن مزارع مجرد بودند یا همسرانشان از شرق هنوز به آن‌ها ملحق نشده‌ب ودند.

با توجه به موقعیت دشواری که این مردان پیدا کرده ‌بودند، ظرف مدت کوتاهی تغییرات بزرگی در منطقه رخ داد. سال 1901 تنها 19200 خانواده در ساسکاچوان حضور داشتند. این رقم تنها ظرف مدت 15 سال به 150300 خانواده رسید.

زنان در این زمان نقش بسیار ویژه‌ای در شکل گیری اجتماع پیدا نمودند. قدرت نیروی کار، مهارت و قابلیت آن‌ها در تطابق با شرایط جدید موجب تغییرات بسیار گردید. زنان موفق به آماده سازی غذا، لباس، بزرگ کردن کودکان، رسیدگی به باغ، کمک به برداشت محصول و پرستاری از مریض‌ها شدند.

در جایی که نگرش پدرسالارانه، قوانین و اصول اقتصادی نقش زنان را مبهم کرده بود، همکاری مولد و غیر‌مولد زنان به همراه قابلیت انعطاف‌پذیری آنان با شرایط جدید، موجب زنده ماندن سبک زندگی در مزرعه و موفقیت پروسه تولید گردیده ‌بود.

سال 1910 میزان مهاجرت به اوج خود رسید. علیرغم مشکلات فراوان زندگی، مانند فاصله از شهر، خانه‌های غیر استاندارد و سختی کار، مهاجرین جدید موفق به اجرای یک سبک زندگی اروپایی-کانادایی شده و یک جامعه‌ی پر رونق را شکل دادند.

استان ساسکاچوان در قرن بیستم

اول سپتامبر 1905 ساسکاچوان به استان تبدیل شد، با این‌حال مراسم افتتاحیه 4 روز بعد برگزار گردید. رهبران سیاسی آن روز این منطقه، موجب شدند تا ساسکاچوان بعدها به قدرتمندترین استان کانادا تبدیل شود.

ساسکاچوان با جاه‌طلبی وارد برنامه ساخت فرهنگ آنگلو-کانادین شد و موفق به تولید گندم برای فروش در بازار خارجی گردید. با توجه به برنامه‌های مهاجرتی فوق‌العاده جمعیت استان ساسکاچوان از 91000 نفر سال 1901 به 492000 تن در سال 1911 رسید. کشاورزان اکراینی، آمریکایی، آلمانی و اسکاندیناویایی سرپا شوق به جامعه کانادا پیوستند.

دورنامه ساسکاچوان به طور مستقیم تحت تاثیر قیمت دانه‌های غلات قرار داشت. قیمت جهانی بین سال 1880 تا 1920 به طور پیوسته سیر افزایشی را تجربه نمود اما به ناگاه دچار افت گردید.

میزان تولید گندم به وسیله‌ی رقم‌های جدید این گیاه افزایش داشت. به عنوان مثال با استفاده از رقم گندم مارکیوس، محصول 8 روز نسبت به ارقام قبلی سریع‌تر به محصول می‌رسید. در عین‌حال محصول به عمل آمده در هر هکتار به میزان 7 بوشل گندم بیشتری تولید می‌نمود. تولید ملی گندم تحت اصلاحات انجام شده از 8 میلیون بوشل در سال 1896 به 26 میلیون در سال 1901 و سپس به 151 میلیون در سال 1921 رسید.

در انتخابات سال 1905 حزب لیبرال موفق شد با کسب 16 جایگاه از 25 صندلی پیروز شود. همچنین دولت موفق به خرید کمپانی تلفن بل در سال 1909 گردید. سپس با در اختیار گرفتن ارتباطات راه دور، سرویس‌های محلی را به شرکت‌های کوچک‌تر که در شهرداری سازمان یافته ‌بودند، منتقل نمود.

نخست وزیر والتر اسکات با تکیه بر این موضوع که با کمک دولت به جای کنترل مستقیم، دارایی‌ها (شرکت‌هایی که مردم در برپایی آن‌ها نقش خواهند داشت) کارایی بهتری نشان خواهند داد، شرکت تعاونی آسانسور ساسکاچوان را در سال 1911 راه‌اندازی نمود.

به این صورت علیرغم‌ فشار کشاورزان برای دخالت مستقیم دولت در کسب‌و‌کار غلات، دولت اسکات به شرکت آسانسوری که کشاورزان مالک آن بودند، وام داد. سال 1909 نیز ساسکاچوان با دادن تضمین‌های لازم به شرکت راه‌آهن برای ساخت‌و‌ساز بیشتر، از نگرانی کشاورزان در ضمینه‌ی نقل ‌و ‌انتقال محصولات‌شان با واگن‌های قطار کاست.

شرکت صنایع کاشت ساسکاچوان تا دهه‌ی 1920 قدرت غالب سیاسی را در منطقه داشت و با حزب لبیرال رابطه‌ی نزدیکی برقرار نموده بود. این شرکت سال 1913 با سه هدف عمده تشکیل گردیده بود.

اهداف عمده‌ی شرکت صنایع کاشت ساسکاچوان را نظارت بر روند قانون‌گذاری، افزایش منافع تولیدکنندگان از طرق مشروع و قانونی و ارائه‌ی پیشنهادات جدید به پارلمان در جهت تغییر شرایط و نیازها شامل می‌شدند.

جنبش اصلاحاتی در رجینا بر اساس حمایت مشاغل و گروه‌های حرفه‌ای شکل گرفت. اهداف اساسی این جنبش اصلاحات در حکومت محلی و تغییر شرایط مالکیتی خدمات رفاهی بودند. امکانات رفاهی عموما تحت کنترل این دو نهاد به عناوین مختلفی نظیر سازمان تجارت خارجی قرار داشتند.

نقش اساسی پشتیبانی اجتماعی و میدانی این اصلاحات بر عهده‌ی سازمان‌های مرتبط با کلیسا و سایر نهاد‌‎های انسان دوستانه قرار گرفته‌ بود. نهایتا این گروه‌ها کمتر موفق به انجام اصلاحات مورد نظر خود گردیدند.

سال‌های 1914 تا 1939

استان ساسکاچوان به جنگ‌جهانی اول در سال 1914 مشتاقانه پاسخ داد و از آن به نفع رشد اقتصادی در مزارع و شهرهای خود بهره‎برداری نمود. پشتیبانی احساسی و فکری از این جنگ با پشتوانه‌ی سیاست هویت ملی کانادایی، اسطوره‌های روستایی و پیشرفت‌گرایی اجتماعی کلیسای انگلستان انجام گرفت.

در سوی دیگر، دشمنی شدیدی بین کشاورزان آلمانی و کانادایی وجود داشت. به مهاجرین جدید اکراینی به علت شهروندی خود در امپراتوری اتریش-مجارستان به چشم دشمن نگاه می‌شد. عده‌ی قلیلی از مهاجرین به اردوگاه‌های بازداشتی منتقل گردیدند. اکثر زندانیان را کارگران فاقد مهارتی تشکیل می‌دادند که بیشتر به علت فقر تا عدم وفاداری دستگیر شده ‌بودند.

قیمت زمین در طول جنگ به دو برابر و گندم به سه برابر رسید. اصلاحاتی که پیش از جنگ آغاز شده بود نیز، به علت افزایش همدلی در این دوران شدت گرفت. استان ساسکاچوان در سال 1916 به زنان حق رای داد و منع قانونی فروش الکل را به همه‌پرسی گذاشت.

اواخر دهه‌ی 1920 کو کلاکس کلان که از آمریکا وارد شده بود، به محبوبیت ویژه‌ای در بین گروه‌های قدرتمند ساسکاتوان و آلبرتا دست یافت. کلان به سرعت با حزب محافظه‌کار منطقه بر ضد حزب لیبرال (که قصد مخالفت با کلان را داشت.) هم‌پیمان شد. این محبوبیت تنها دو سال به طول انجامید، چراکه علاوه بر فعالیت سیاسی و رسانه‌ای اپوزیسیون، در رابطه با نحوه‌ی صرف وجوه متعلق به سازمان، رسوایی به بار آمد.

این مطلب را از دست ندهید  بورسیه‌های 10 دانشگاه برتر جهان در سال 2019 برای رشته‌ی علوم سیاسی

تاریخ معاصر ساسکاچوان

سال 1970 اولین نمایشگاه سالانه‌‌ی کشاورزی در رجینا برگزار شد. این نمایشگاه که بر روی صنعت کشاورزی تمرکز دارد، موفق به تاثیرگذاری شدیدی در بخش دامداری گردیده‌است. به صورتی که هم اکنون این رویداد به عنوان یکی از پنج نمایشگاه برتر در زمینه‌ی دامداری آمریکای شمالی کنار هیوستون، دنور، لوییویل و تورنتو قرار می‌گیرد.

سال 1980 هفتاد‌ و پنجمین سالگرد استان ساسکاچوان با حضور شاهدخت مارگارت، کنتس اسندون برگزار گردید. 25 سال بعد خواهر وی، ملکه الیزابت دوم در جشن صد سالگی این استان شرکت نمود.

از اواخر قرن بیستم، بومیان اولیه به لحاظ سیاسی فعال‌تر شدند و به‌دنبال راهکاری برای غلبه بر نابرابری‌های گذشته، مخصوصا در زمینه‌‌ی غصب زمین توسط دولت برآمدند. دولت فدرال و منطقه‌ای مذاکرات بسیاری را در مورد این ادعاها انجام دادند. در نتیجه‌ی این مذاکرات، برنامه‌ی حق الزحمه معاهده زمین اجرایی گشت. بر این اساس، حقوق ویژه‌ای برای بومیان اولیه در نظر گرفته‌ شد.

سال 1992 دولت فدرال و استانی معاهده‌ای تاریخی با بومیان اولیه‌ی ساسکاچوان به امضا رسانید. بر اساس این توافق‌نامه، به بومیان اولیه مبالغی جهت خرید زمین در بازار آزاد اختصاص یافت. در نتیجه حدود 761000 هکتار زمین توسط بومیان خریداری گشت.

بومیان علاوه بر خرید مقادیر بسیار زیادی زمین در مناطق شهری نظیر ساسکاتون در کسب ‌و ‌کار و سایر زیربناهای اقتصادی سرمایه‌گذاری نمودند.

جمعیت شناسی استان ساسکاچوان

بر اساس اطلاعات اداره آمار کانادا در سال 2011، بیشترین جمعیت قومی ساکن در ساسکاچوان ابتدا آلمانی‌ها با 28.6 درصد و سپس انگلیسی‌ها با 24.9 درصد هستند. اسکاتلندی‌ها با 18.9، کانادیی‌ها با 18.8، ایرلندی‌ها با 15.5، اکراینی‌ها با 13.5، فرانسوی‌ها با 12.2، بومیان اولیه با 12.1، نروژی‌ها با 6.9 و لهستانی‌ها با 5.8 درصد به ترتیب دیگر اقوام ساکن در این استان را تشکیل می‌دهند.

همچنین اداره‌ی آمار کانادا سال 2001 اطلاعات جالبی را در مورد تعداد طرفداران فرقه‌های مختلف مذهبی منتشر نمود. بر این اساس، 286815 نفر از ساکنین معادل 30 درصد از مردم تابع کلیسای کاتولیک روم هستند. 187450 نفر معادل 20 درصد جمعیت را پیروان کلیسای متحد کانادا و 78520 نفر معادل 8 درصد جمعیت را تابعین کلیسای انجیل لوتری کانادا تشکیل می‌دهند. 148535 نفر برابر با 15.4 درصد جمعیت نیز خود را تابع هیچ دینی نمی‌دانند.

شهرهای بزرگ ساسکاچوان بر اساس جمعیت

بر اساس اطلاعات منتشر شده در سال 2016، ساسکاتون با 246376 نفر، رجینا 215106با  نفر، پرینس آلبرت با 35926 نفر، موس جا با 33274 نفر و سوییفت کارنت با 16604 نفر، پر جمعیت‌ترین شهرهای استان محسوب می‌شوند.

شهر لویدمینستر با 31410 نفر جمعیت بین مرز آلبرتا و ساسکاچوان قرار دارد. بنابرین تنها 11765 نفر از مردم حاضر در این شهر، جزو اهالی ساسکاچوان سرشماری شدند. ساسکاچوان به لحاظ جمعیت هشتمین استان کاناداست.

توجه داشته باشید برای افزایش دقت آمار اعلام شده، جمعیت حاضر در یک حوزه‌ی شهرداری خاص، فارغ از بعد مکانی، جزو اهالی آن شهر محسوب شده‌اند.

اقتصاد استان ساسکاچوان

از لحاظ تاریخی، اقتصاد ساسکاچوان عمدتا کشاورزی محور بوده ‌است. با این حال افزایش تنوع موجب گشته تا کشاورزی، جنگلداری، ماهیگیری و شکار تنها 6.8 درصد تولید ناخالص داخلی استان را بر عهده داشته باشند.

ساسکاچوان بخش بزرگی از غلات کانادا را تولید می‌کند. گندم به عنوان مشهورترین گیاه زراعی این استان، بالاترین میزان زمین زیر کشت را از آن خود کرده ‌است. اهمیت این گیاه زراعی تا آنجا است که تصویر گندم بر روی کت نظامیان استان ساسکاچوان به عنوان یک نماد قرار دارد.

سایر گیاهان زراعی نظیر کلزا، کتان، چاودار، جو دوسر، نخود فرنگی، عدس و جو در ساسکاچوان تولید می‌شوند. بزرگترین صادر‌کننده‌‌ی جهان در زمینه‌ی دانه‌ی خردل نیز این استان است. به لحاظ تولید دام تنها آلبرتا در کل کانادا عملکرد موفق‌تری نسبت به ساسکاچوان دارد. علاوه بر این، جنگل‌داری در بخش‌های شمالی صنعت مهمی به شمار می‌آید.

صنایع معدنی اهمیت فوق‌العاده‌ای در ساسکاچوان دارند. بیشترین صادرات جهانی پتاس و اورانیوم از جمله دستاوردهای این صنعت هستند. تولید نفت و گاز نیز، نقش مهمی در اقتصاد استان بازی می‌کنند.

گاز طبیعی در بخش‌های غربی استان مثل یونیتی، لیدر، ماپل کریک، لویدمینستر به وفور یافت می‌شود. با این‌حال میزان اهمیت صادرات نفت بسیار بالاتر از گاز است.

در زمینه‌ی نفت نیز تنها آلبرتا استخراج بالاتری در کل کانادا نسبت به ساسکاچوان دارد. نفت سنگین در مناطق لویدمینستر، کروبرت و کیندرزلی استخراج می‌شود. نفت سبک علاوه بر میدان ویبورن-استاوان در کیندرزلی-سویفت نیز یافت شده‌ است.

جی‌دی‌پی ساسکاچوان سال 2006 معادل 45.922 میلیارد دلار تخمین زده ‌می‌شد. مهمترین سهم اقتصاد مربوط به صنایع مالی، بیمه، املاک و لیزینگ با 17.1 درصد و صنایع معدنی و نفتی با 13 درصد است. کشاورزی در جایگاه هفتم اهمیت به لحاظ تولید ناخالص داخلی قرار می‌گیرد.

شرکت‌های بزرگ دولتی ساسکاچوان شامل اس‌جی‌آی، ساسک‌تل، ساسک‌انرژی، ساسک‌پاور هستند. بمباردیه نیز با امضای قراردادی به ارزش 2.8 میلیارد دلار با دولت فدرال در زمینه‌ی خرید و آموزش هواپیماهای جنگی فعالیت دارد.

شرکت ساکس‌پاور از سال 1929 تاکنون تامین‌کننده‌ی اصلی برق ساسکاچوان بوده‌است. این شرکت با 4.5 میلیارد دلار دارایی و 2500 کارمند تمام وقت در 71 منطقه، مسئولیت رساندن برق به 451000 مشتری را بر عهده دارد.

دولت و سیاست استان ساسکاچوان

ساسکاچوان نیز مانند سایر مناطق کانادا دارای یک فرماندار (نماینده‌ی ملکه)، نخست‌وزیر و مجلس است. سال‌هاست این منطقه جزو مناطق پیشرفته‌ی کانادا محسوب می‌شود. چرا که شهروندان استان دارای احساسات خاصی نسبت به مکان زندگی‌شان هستند.

سال 1944 تامی داگلاس به عنوان اولین نخست‌وزیر سوسالیست منطقه در آمریکای شمالی شناخته شد. اکثر اعضای مدافع وی در مجلس را نمایندگان شهر و روستاهای کوچک تشکیل می‌دادند. بر اساس اصلاحات وی ساسکاچوان به اولین منطقه‌ی دارای خدمات درمانی رایگان تبدیل گشت. سال 1961 داگلاس سیاست منطقه را ترک گفت تا به عنوان اولین رهبر حزب نئودموکرات فدرال مطرح گردد.

قدرت سیاسی بیشتر در دستان حزب سوسیال نئودموکرات و حزب ساسکاچوان، که اکثریت مجلس را از سال 2007 کسب نمودند، قرار دارد. نخست‌وزیر کنونی ساسکاچوان اسکات موی، رهبری حزب ساسکاچوان را از 2018 به‌دست گرفت.

احزاب کوچک‌تر دیگری نظیر حزب سبزهای ساسکاچوان ، حزب لیبرال ساسکاچوان و حزب محافظه‌کار ساسکاچوان در انتخابات حضور پر رنگی را ایفا می‌نمایند. هرچند تاکنون نسبت به حضور در مجلس موفقیت چندانی کسب نکرده‌اند.

انتخابات فدرال ساسکاچوان در سال 2015 به نفع حزب محافظه‌کار کانادا پایان پذیرفت. محافظه‌کاران با کسب 10 صندلی از مجموع 14 صندلی منطقه، به قدرت غالب تبدیل شدند. حزب نئودموکرات با 3 و حزب لیبرال کانادا با 1 صندلی نیز در دولت فدرال کانادا حضور پیدا کردند.

آموزش در استان ساسکاچوان

اولین دوره‌ی آموزشی بین مردم بومی اولیه و نخستین مهاجرین برپا شد. تنها مدارس معدود مسیحی و بازرگانی در منطقه روپرتز‌‌لند که بعدها به مناطق شمالی مشهور شدند، وجود داشت.

اولین مدارس منطقه در ناحیه‌ی شمال غربی و اولین جلسه‌ی آموزش و پرورش در 1886 شکل گرفت. با توجه به نیاز مهاجرین به مدارس پیشرفته‌تر برای آموزش فرزندان‌شان، مطابق آنچه در کشورهای مبدا دیده‌ بودند، ساخت و ساز توسعه پیدا نمود.

دوران طلایی اقتصاد و رفاه مزرعه‌داران موجب جذب سرمایه‌ی کافی برای ایجاد سیستم آموزشی استاندارد شد. کتاب‌های درسی، ایجاد مدارس مخصوص آموزش معلمان، مدارس عادی و مدرسه هنر معماری اجزای همیشگی سیستم آموزشی استان را تشکیل می‌دهند.

زبان انگلیسی به عنوان زبان مدارس به بهبود ثبات اقتصادی کمک شایانی نمود. چراکه مردم از این طریق امکان ایجاد ارتباط و تجارت با یکدیگر را داشتند. مدارس تک اتاقی در دهه 1940، زمان اوج استفاده از این سیستم آموزشی، بالغ بر 5000 عدد بود.

پس از دوران جنگ جهانی دوم گذر از مدارس تک اتاقی به مدارس مدرن بزرگ‌تر به منظور آموزش‌های تخصصی و فنی شیوع پیدا کرد. اتوبوس‌های مدارس، اتوبان‌ها و وسایل نقلیه‌ی خانواده‌ها موجب ایجاد سهولت نقل و انتقال مردم به سمت شهرهای بزرگ‌تر گردید.

با ورود کمباین و تراکتور، کشاورزان مشغول به اداره‌ی منطقه‌ای بیش از یک چهارم مایل شدند. از این‌رو مزارع از شکل خانوادگی به صورت تجاری‌تر درآمدند.

سیستم درمانی ساسکاچوان

وزارت بهداشت ساسکاچوان مسئولیت سیاستگذاری را بر عهده دارد. تنظیم استانداردها، نظارت و فراهم نمودن منابع مالی برای سلامت منطقه‌ای و خدمات بهداشتی استان بر عهده‌ی این نهاد است.

این مطلب را از دست ندهید  RPL چیست؟

سیستم خدمات درمانی ساسکاچوان به طور کلی اما نه به طور چندان دقیق، به عنوان پزشکی سوسیالیستی شناخته می‌شود. پزشکان این استان، همانند سایر مناطق کانادا حق‌الزحمه‌ی خدمات ارائه شده را از بیماران به طور مستقیم دریافت نمی‌کنند. وظیفه‌ی تسویه حساب پزشکان بر عهده‌ی سیستم بیمه‌ی عمومی ساسکاچوان قرار دارد.

سیستم خدمات درمانی ساسکاچوان از نظر کمبود ارائه خدمات مامایی با انتقادات شدیدی روبه‌روست. بر اساس گزارش لین اسمیت مدیر بخش خدمات مادران در ساسکاتون، با تقاضای نیمی از زنانی که برای دریافت خدمات مامایی درخواست داده‌اند، موافقت به عمل نیامده‌ است.

بر اساس اطلاعات سازمان بهداشت، در سال مالی 2012-2013 تعداد زنانی که خدمات مامایی دریافت نموده‌اند به 1233 تن می‌رسید. با این‌حال حدود یک‌چهارم این مقدار یعنی 359 تن هنوز در نوبت دریافت خدمات فوری یا آتی قرار داشتند.

سال 2012 اداره بهداشت ساسکاچوان47 نامه در رابطه با خدمات مامایی دریافت نمود، که قسمت عمده‌ی آن‌ها مربوط به درخواست متخصصین مامایی بیشتر در منطقه می‌شد. با ادامه‌ی فشار به دولت، احتمال نیاز به افزایش تعداد ماماها دور از انتظار نبود.

خدمات حمل و نقل ساسکاچوان

حمل و نقل ساسکاچوان مجموعه‌ای از  زیرساخت‌ها شامل راه‌ها، بزرگ‌راه‌ها، آزاد‌راه‌ها، فرودگاه‌ها، پیاده‌رو‌ها، خطوط لوله، راه‌های آبی و ریلی را در اختیار حدود 1003299 نفر در سال قرار می‌دهد.

هزینه‌ی ساخت این معابر از طریق سرمایه‌گذاری بخش محلی و دولت فدرال انجام می‌پذیرد. بر اساس بررسی‌های سازمان حمل و نقل عمومی ساسکاچوان ، حدود 80 درصد از ترافیک بر دوش 5031 کیلومتر از بزرگراه‌ها قرار دارد.

سازمان راه و عمران تاکنون 26000 کیلومتر جاده دوبانده و بزرگراه را به بهره‌برداری رسانده‌است. افزون بر این‌ جاده‌های شهری نیز با سطوح پوشاننده مختلفی در این ایالت وجود دارد. ساسکاچوان هم اکنون بیش از 250000 کیلومتر راه و آزادراه دارد، که بالاترین میزان جاده‌ی سطحی موجود در یک منطقه‌ی کانادا محسوب می‌شود.

اولین مسیر ریلی ساسکاچوان بین سال 1881 تا 1885 توسط راه‌آهن کانادا پسیفیک به بهره‌برداری رسید. پس از ساخت مسیر اتصال بزرگ شرق به غرب، خطوط متصل کننده‌ی شمالی و جنوبی نیز کشیده شدند. در دهه‌ی 1920 خطوط فرعی راه‌آهن در این استان به حد بسیار زیادی احداث گردید، تا جایی‌که در دهه‌‌ی 1960 برنامه‌ای برای رها سازی خطوط فرعی تهیه شد. هم‌اکنون تنها دو سرویس ریلی د‌کانادین و وینپیگ-چرچیل خدمات حمل و نقل مسافر از طریق قطار را در این منطقه انجام می‌دهند.

مهم‌ترین آبراه‌های ساسکاچوان ، مسیر رودخانه‌‌ی شمالی یا جنوبی استان هستند. در مجموع، 3050 پل توسط سازمان راه‌ ساخته شده ‌است. هم اکنون دوازده ارائه دهنده‌ی خدمات حمل و نقل آبی در منطقه به خدمت رسانی می‌پردازند، که همگی تحت نفوذ سازمان راه قرار دارند.

فرودگاه ساسکاتون (YXE) به عنوان بخشی از نیروی هوایی پادشاهی کانادا در طول جنگ جهانی دوم ساخته شد. 23 جوئن 1993 این مکان طی یک مراسم رسمی به فرودگاه جان گ.دیفنبکر تغییر نام داد. فرودگاه بین‌المللی رجینا (YQR) در سال 1930 بنا گردید. این مکان نیز از 3 آگوست 2005 به عنوان فرودگاه رونالد جی.گروم شناخته می‌شود.

بر اساس برنامه‌ی هوایی بریتانیا، بیست مدرسه‌ی آموزش پرواز در سراسر ساسکاچوان در طول جنگ جهانی دوم ساخته شد. وینگ‌موس‌جو 15 به عنوان پایگاه تیم آیروبیک نیروی هوایی کانادا اسنوبردز شناخته می‌شود. شرکت‌های هواپیمایی مختلفی نظیر ایر کانادا، وست‌جت ایرلاینز، یونایتد ایرلاینز، دلتا ایر لاینز، ترانس‌وست ایر، سان‌وینگ ایرلاینز در ساسکاچوان سرویس پروازی ارائه می‌دهند.

دولت کانادا با اختصاص 20 میلیون دلار به دو طرح زیربنایی در ساسکاتون موافقت نموده‌ است. این طرح‌ها با اتصال خطوط ریلی کانادا، موجب بهبود تجارت با منطقه‌‌ی آسیا-اقیانوسیه می‌شوند. با اختصاص 27 میلیون دیگر به رجینا نیز، این منطقه نقش مهمی در تجارت این کشور با آسیای شرقی بازی خواهد نمود.

فرهنگ و هنر استان ساسکاچوان

از جمله‌ی موزه‌ها و گالری‌های شناخته شده‌ی منطقه می‌توان به مک‌کنزی آرت گالری، ریمای مدرن، آر‌سی‌ام‌پی هرتیج سنتر و ساسکاچوان وسترن دولمپمنت میوزیوم اشاره نمود. ارکستر سمفونی رجینا و ساسکاتوان نیز در کانادا از شهرت مناسبی برخوردارند. مشهورترین هنرمند استان، جویی فافارد نام دارد.

فرهنگ در ساسکاچوان

فرهنگ در ساسکاچوان

ورزش در ساسکاچوان

تیم فوتبال ساسکاچوان راف‌رایدر در لیگ فوتبال کانادا حضور دارد. این تیم در سراسر استان از محبوبیت بالایی برخودار است. هواداران در زمان بازی‌های لیگ، به نقاط مختلف کانادا سفر می‌کنند تا تیم خود را تشویق نمایند. این هواداران خود را رایدر نیشن می‌نامند.

تیم ساسکاچوان راش نیز که در نشنال لاکروس لیگ حضور دارد، موفق به کسب مقام قهرمانی سال 2016 گشت و محبوبیت بسیار بالایی را کسب نمود.

هاکی به عنوان محبوب‌ترین ورزش منطقه شناخته می‌شود. بیش از 490 بازیکن مشهور لیگ ملی هاکی در ساسکاچوان متولد شده‌اند. این رقم از تعداد هر منطقه‌ی دیگری در آمریکا، اروپا و کانادا بالاتر است.

از نام‌دارترین تیم‌های هاکی ساسکاچوانم ی‌توان به موس جا واریورز، پرینس آلبرت رایدرز، رجینا پتس، ساسکاتون بلادز و سویفت کارنت برونکوس اشاره نمود. بازیکنان مشهوری چون کیث الن، گوردی هو، برایان تروتیر، برنی فدرکو، کلارک گیلیس و… نیز ریشه در ساسکاچوان دارند. سال 2015 شرکت بادویزر با ساخت مجسمه‌ای 12 فوتی یخی از یک بازیکن هاکی و قراردادن آن در شهر رجینا، پایتخت ساسکاچوان، در تبلیغات تلویزیونی خود از این بازیکن بهره‌ برد.

به طور تاریخی ساسکاچوان جزو قوی‌ترین مناطق در کرلینگ به شمار می‌رود. تیم‌های استان موفق به کسب رتبه‌ی اول تا سوم در 38 رقابت شدند. تیم زنان ساسکاچوان نیز، بیشترین قهرمانی را در میان سایر مناطق دارد.

بازیکنان مشهوری چون سندرا شميلير، ارنی ریچاردسون و ورا پزر در این منطقه متولد شده‌اند. سال 2019 براساس نظرسنجی از متخصصان، تیم زنان ساسکاچوان که در المپیک 1998 موفق به کسب قهرمانی گشت، برترین تیم زنان تاریخ کانادا لقب گرفت.

ورزش در ساسکاچوان

ورزش در ساسکاچوان

نمادهای استان ساسکاچوان

22 سپتامبر 1969 پرچم این استان رسما انتخاب گردید. در گوشه‌ی پرچم، سمبل منطقه قرار گرفته‌ است. گل زنبق، به عنوان گیاهی بومی انتخاب شد. رنگ سبز بالای پرچم اشاره به جنگل‌های شمالی و رنگ زرد پرچم نیز اشاره به گندم دارد.

برای انتخاب پرچم، یک مسابقه طراحی بزرگ برگزار گردید. بیش از 4000 طرح در این مسابقه‌ی طراحی پرچم استان ساسکاچوان شرکت نمودند. در پایان طرح انتونی دریک از یک روستای کوچک برنده‌ی مسابقه گردید و به عنوان پرچم ساسکاچوان برگزیده شد.

سال 2005 سازمان محیط زیست ساسکاچوان به مناسبت 100 سالگی اقدام به نظر سنجی عمومی برای انتخاب نماد ایالت نمود. در این میان از بین 6 نوع گونه‌ی ماهی که به عنوان کاندید مطرح شده‌بودند، ماهی دیواربین انتخاب شد.

در این نظرسنجی، حدود 10000 نفر شرکت کرده‌ بودند. سایر ماهی‌های منتخب از سوی سازمان محیط زیست را تاس‌ماهی نارنجی، قزل‌آلای دریاچه، ماهی‌ سفید دریاچه، اردک ‌ماهی، لوتی ‌زرد شامل می‌شدند.

سایر سمبل‌های قابل توجه ساسکاچوان تارتان، پلاک و گل رسمی این منطقه هستند. تارتان ساسکاچوان سال 1961 در اسکاتلند به ثبت رسید. این تارتان شامل هفت رنگ طلایی، قهوه‌ای، قرمز، سبز، زرد، سفید و مشکی است.

در پلاک منطقه ساسکاچوان عبارت لند او لیوینگ اسکایز (Land of Living Skies) به چشم می‌‎خورد. گل رسمی استان نیز زنبق فیلادلفیا نام دارد.

جشن صد سالگی

سال 2005 ساسکاچوان100 سالگی‌اش را جشن گرفت. به عنوان یادبود این جشن، ضراب‌خانه سلطنتی کانادا اقدام به ضرب سکه‌ی پنج دلاری و بیست پنج سنتی با نماد مزارع گندم کانادا نمود. ملکه الیزابت دوم و شاهزاده فلیپی از رجینا، ساسکاتون و لامزدن بازدید نمودند. جونی میچل نیز، یک آلبوم به افتخار صد سالگی ساسکاچوان منتشر نمود.

آب و هوای استان ساسکاچوان

هم اکنون در بخشی‌هایی از استان، اثرات تغییرات آب و هوایی مشاهده می‌شود. شواهدی مبنی بر کاهش بیومس در جنگل‌های بکر شمالی ساسکاچوان همانند سایر استان‌های کانادا وجود دارد. به نظر محققان تنش‌‌‌ آبی و خشک‌سالی موجب بروز این پدیده‌‍ می‌گردد. این تنش آبی احتمالا مرتبط با پدیده‌ی گرمایش جهانی به دلیل افزایش گازهای گلخانه‌ای است.

مطالعات ویلیامز و همکاران در سال 1988 تاثیر تغییرات آب و هوایی را بر کشاورزی به اثبات رسانید. با این‌حال هنوز مشخص نیست که آیا امکان کاهش اثر این تغییرات با افزایش مقاومت گیاهان زراعی و علوفه‌ای وجود دارد یا خیر؟ از سوی دیگر ممکن است انعطاف‌پذیری اکوسیستم با افزایش دمای زیاد، کاهش پیدا کند.

سال 2007 دولت ساسکاچوان با ارائه‌ی برنامه انرژی و آب‌ و هوا به افزایش دما پاسخ داد و سعی در کاهش میزان انتشار کربن کرد.

در مورد کانادا بیشتر بخوانید:
استرالیا یا کانادا ؟ به کجا مهاجرت کنیم؟
بهترین دانشگاه های کانادا
نحوه‌ی اخذ ویزای تحصیلی کانادا در سال 2019
مدارک لازم برای ویزای دانشجویی کانادا
اقامت کانادا بعد از تحصیل
حقایقی درباره کانادا

3+

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

فهرست
Call Now Button

+


x